บทที่ 22 กลับมาที่โรงพยาบาลอีกครั้ง

จัสมินจัดการเอกสารเข้าทำงานเสร็จ ก็เดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าห้องทำงานของฟรานซิส

เธอหลับตาลง แล้วหายใจเข้าลึกๆ

ในเวลาเดียวกันความทรงจำในอดีตก็แล่นเข้ามาในสมองของเธอ

ภาพที่ตัวเองถูกมัดไว้ในห้องมืด

ภาพที่ตัวเองปีนขึ้นหน้าต่างด้วยท้องที่ใหญ่

บทที่ 23 พี่ อย่าฆ่าฉัน

ประตูถูกปิดลง ภายในห้องเริ่มเข้าสู่ความมืด

จัสมินก็ไม่ได้เปิดไฟ เธอเดินไปยังตรงหน้าของนานาทีละก้าวๆ

ไฟดวงหนึ่งที่ติดอยู่บนฝาผนัง ส่องแสงสว่างสีเขียวลงมา นานาที่ปล่อยผมยาวอย่างยุ่งเหยิง ราวกับว่าเป็นผีบ้า

ภายใต้แสงสว่างสีเขียวอ่อนๆ นานาไม่ใช่คนที่น่าสงสารเหมือนเมื่อก่อ

บทที่ 24 ความเคยชินที่เหมือนกัน

จัสมินหันไปมองเธอด้วยแววตาที่เย็นชา ยกขาขึ้นแล้วข้ามไป แม้แต่หันก็ไม่หันมามอง จากนั้นก็เดินออกไปเลย

ที่เธอไม่ได้เปิดเผยตัวตน เป็นเพราะตามหลักจิตวิทยาแล้ว เธอรู้สึกว่านานาแปลกๆ เหมือนจะผิดปกติ

หลังจากผ่านการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ ตอนนี้ละตินระมัดระวังมาก เธอไม่ยอม