บทที่ 95 เก็บเกี่ยวอย่างเต็มเปี่ยม

เซียวฉีเต็มใจแน่นอน โบกมือเรียกซานเตี้ยน: "ซานเตี้ยน เราไปเล่นข้างนอกกัน"

ซานเตี้ยนได้ยินว่าตัวเองได้ออกไปข้างนอก ดูตื่นเต้นเป็นพิเศษ กระดิกหางวิ่งออกไป

มองส่งคนแก่กับเด็กจากไป หลินเยว่เลี่ยงกลับเข้าครัวอีกครั้ง

อาหารเที่ยงวันนี้เจ้าคิดไว้แล้ว ตั้งใจจะทำแปดอย่าง

บทที่ 96 เลี้ยงแขก

เซียวเฉิงฟังคำพูดของหลินเยว่เลี่ยงแล้วก็เข้าใจทันที พร้อมกับรู้สึกเสียดายในใจ:

"ถ้าอย่างนั้น พวกเราก็ทำไปวันต่อวันก็แล้วกัน"

หลินเยว่เลี่ยงพยักหน้า: "อืม ตอนนี้ทำไปก่อนก็ได้"

เซียวเหลี้ยงที่อยู่ข้างๆ ก็เข้าใจแล้ว: "ตอนนี้ผมจะไปสานตะกร้าไม้ไผ่เพิ่มละ"

พูดจบเขาก็เดินไปทำงานต่อที

บทที่ 97 เรื่องราวในอดีต (1)

เซียวฉีเพิ่งออกมาจากครัวพอดี เห็นพี่ชายถือตะกร้าไม้ไผ่วิ่งหนีไป จึงใช้แขนเสื้อเช็ดน้ำมันที่ปาก แล้ววิ่งตามไปอย่างรวดเร็ว

ที่โต๊ะอาหาร ผู้ใหญ่บ้านกู๋ดื่มจนเมาไม่ได้สติ

เฟิงซานก็ดื่มมากไปหน่อย มือหนึ่งถือแก้วเหล้า อีกมือวางบนไหล่เซียวเช่อ พูดเสียงอ้อแอ้:

"ฟังนะเซียวเช่