บทที่ 643 เจ้าอยากจะรักษาตัวต่ำก็ไม่ได้แล้ว

หลังจากกลุ่มคนจากไป ชูชิงเฉียนร่างโงนเงน ยืนไม่ค่อยมั่นคง แต่เจ้าก็พยายามไม่ล้มลง

เจ้ามองไปที่หลินเยว่เลี่ยงและคนอื่นๆ: "ขอบคุณนายหญิงและคุณชายทั้งหลายที่ช่วยชีวิต"

พูดจบ ร่างของเจ้าก็โงนเงนทั้งตัว ล้มหงายไปด้านหลัง

หลินเยว่เลี่ยงรีบก้าวไปประคองร่างท่

บทที่ 644 ดอกบัวขาวตัวยง

หลินเยว่เลี่ยงมองชูชิงเฉียนที่ยังอ่อนแรง: "เมื่อคุณหนูเป็นคนจากจวนติ้งหย่วนโหว ข้าก็จะทำบุญให้ถึงที่ พาเจ้ากลับบ้านเลย"

ชูชิงเฉียนพูดเสียงอ่อนแรง น้ำเสียงมีความวิงวอน

"นายหญิง รบกวนท่านรับข้าไว้สักสองสามวัน รอข้าหายดี จะรีบจากไปทันที"

หลินเยว่เลี่ยงสงสัย ในเมื่อเจ้าเป็น

บทที่ 645 ข้านี่แหละพยานคน

"คุณหนูเป็นห่วงพี่สาวจริงหรือ?"

ชูชิงอี้ได้ยินหลินเยว่เลี่ยงถามเช่นนั้น น้ำตาก็เริ่มคลอ: "ทำไมนายหญิงต้องสงสัยความรู้สึกที่ข้ามีต่อพี่สาวด้วย?"

"พี่สาวไม่กลับบ้านทั้งคืน ข้าเป็นน้องสาวจะไม่เป็นห่วงได้อย่างไร?"

หลินเยว่เลี่ยงอดบ่นในใจไม่ได้: ฝีมือการแสดงนี้ ถ้าอยู่ในชา