บทที่ 29 โชคดีจริงหรือ?

หลินเยว่เลี่ยงดึงแขนหวังซื่อเบาๆ พูดออดอ้อนว่า "ก็ใครทำให้แม่เก่งที่สุดล่ะ!"

หวังซื่อผลักเจ้าเบาๆ "เจ้าเด็กคนนี้ จะแต่งงานแล้วยังจะมาออดอ้อนกับแม่อีก"

"แม่ ไม่ว่าหนูจะอายุเท่าไหร่ก็ยังเป็นลูกสาวแม่" หลินเยว่เลี่ยงยังคงพูดไม่ยอมหยุด

การกระทำของเจ้าช่วยบรรเทาความกดดันในใจข

บทที่ 30 พ่อเห็นด้วยกับการแต่งงานครั้งนี้

หวังซื่อยิ้มเดินเข้าลานบ้าน ปิดประตูให้เรียบร้อย พูดเบาๆ ให้ได้ยินกันแค่ไม่กี่คน เล่าเรื่องการเก็บลูกวัวได้ให้ฟัง

หลินหยางตกใจมาก เขาสังเกตว่า ตั้งแต่น้องสาวบาดเจ็บแล้วฟื้น ออกจากบ้านแค่สามครั้ง แต่ละครั้งก็มีของดีๆ กลับมา

หรือว่า น้องสาวจะโชคดีเกินธรรมดา

บทที่ 31 การสู่ขอ

หลินซิงยืนอยู่หน้าประตูห้องของเจ้า โดยไม่มีความตั้งใจจะเข้าไปในห้อง

เขาพูดอย่างจริงใจว่า: "พี่สาว ข้าจะพูดกับพี่สักสองสามประโยคแล้วจะไป"

หลินเยว่เลี่ยงยิ้มมองเขา: "มีอะไรหรือ ทำไมดูจริงจังจัง?"

หลินซิงยังคงทำหน้าเคร่งด้วยใบหน้าเด็กๆของเขา: "พี่สาวคนที่สอง ข้าได้ยินแม่พูดว่าวันนี้