บทที่ 271 หลินโหย่วสุ่ยมาหา

วันรุ่งขึ้น กู๋ว่านเอ๋อร์และเซียวอันมากราบไหว้เซียวเหลี้ยง เซียวเหลี้ยงให้ซองอั่งเปาใหญ่คนละซอง

หลินเยว่เลี่ยงไม่รู้สึกไม่สบายใจเลยกับเรื่องนี้ เพราะคนละยุคคนละสมัย ตอนที่เจ้าแต่งงานมา พ่อผัวป่วยลุกไม่ขึ้นจากเตียง การได้อั่งเปาเป็นเหรียญทองแดงไม่กี่เหรียญก็ถือว่าดีแล้ว

บทที่ 272 สามวันหรือห้าวัน

หลินโหย่วสุ่ยพูดจาเหมือนไม่ต้องเสียเงิน "หล่าวซาน พี่ใหญ่กับแม่คิดถึงพวกเจ้ามาก"

หลินหล่าวซานได้ยินเขาพูดถึงแม่ ก็รู้สึกใจอ่อนเล็กน้อย แม้ตอนที่เขาเกิดเรื่อง เฉินซื่อจะปฏิบัติกับเขาแบบนั้น แต่แม่ลูกก็ผูกพันกัน

หลินหล่าวเอ๋อร์ก็ใจอ่อนเหมือนกัน แต่เขายังมีความระแวง "ที่น

บทที่ 273 แค่โดนตีไม้เรียวสองสามที

หลินโหย่วสุ่ยตกตะลึง

ของพวกนี้เขาไม่อยากเอาออกมาเลย

เดิมคิดจะส่งแม่มาอยู่ เขาจะได้มีข้ออ้างมาแถวนี้ แต่ถ้าต้องจ่ายราคาสูงขนาดนี้ ดูเหมือนจะไม่คุ้ม...

"เยว่เลี่ยง ย่าเจ้ามาอยู่แค่ไม่กี่วัน จะต้องใช้เงินค่าเลี้ยงดูอะไร?" น้ำเสียงของหลินโหย่วสุ่ยไม่มั่นใจอย่างเห็นไ