บทที่ 242 ตัดสินใจเลี้ยงแกะจำนวนมาก

เฉินซานเฉียวเงยหน้าขึ้น สีหน้าลำบากใจ: "เสี่ยวอวิ๋น นี่ก็เป็นน้ำใจจากแม่นะ คืนไปจะดีเหรอ?"

เซียวอวิ๋นตอบอย่างเด็ดขาด: "รับของคนอื่นแล้วต้องติดหนี้บุญคุณ เจ้าคิดเองแล้วกัน!"

พูดจบ เจ้าก็อุ้มเชียวขึ้นมุดเข้าผ้าห่ม ไม่มองเขาอีก

ที่บ้านตระกูลหลิน หวังซื่อนั่งอยู่

บทที่ 243 หลอกแม่

หลินเยว่เลี่ยงยิ้มอย่างมีเลศนัย: "ข้าคิดว่า พวกเราจะปั่นไหมพรมขายในฤดูหนาวนี้"

เซียวเช่อรู้ว่าภรรยามีไอเดียแปลกๆ เยอะ เขาไม่ค่อยสนใจของพวกไหมพรมที่ผู้หญิงชอบ แค่คิดว่าถ้าภรรยาอยากทำอะไร เขาก็จะทำด้วย

"ได้ ข้าจะจัดการสร้างคอกแกะที่เชิงเขาก่อน พรุ่งนี้ค่อยไปนำแกะมา"

หลินเยว่เลี่

บทที่ 244 มีคนมาที่บ้าน?

หลินเยว่เลี่ยงคิดจะให้บ้านเซียวอวิ๋นเลี้ยงแกะด้วย แต่เห็นท่าทางเสียดายเงินของแม่ ก็เลยล้มความคิดนั้นไป

ไม่ว่าอย่างไร บ้านเดิมยังมีรายได้จากการขายขนมชานจาทุกวัน ส่วนเซียวอวิ๋นกับเฉินซานเฉียวตอนนี้ไม่มีทางทำเงิน

เมื่อเป็นเช่นนี้ ก็จ้างเฉินซานเฉียวมาช่วยเลี้ยงแกะชั่วคราวดีก