บทที่ 241 เซียวเช่อ นายน่ารำคาญจัง

หลินซิงเพิ่งได้เห็นบ้านใหม่เป็นครั้งแรกหลังจากสร้างเสร็จ เขาชอบมันมาก

โดยเฉพาะผนังเตาและแคร่เตาในบ้าน: "แม่ครับ ต่อไปนี้ผมไม่ต้องกังวลเรื่องมือหนาวตอนอ่านหนังสือแล้ว ดีจังเลย"

หวังซื่อก็รู้สึกปลื้มใจ: "ฮ่ะๆ งั้นรีบไปดูห้องของเจ้าสิ"

เมื่อหลินซิงเปิดประตูห้องตั

บทที่ 242 ตัดสินใจเลี้ยงแกะจำนวนมาก

เฉินซานเฉียวเงยหน้าขึ้น สีหน้าลำบากใจ: "เสี่ยวอวิ๋น นี่ก็เป็นน้ำใจจากแม่นะ คืนไปจะดีเหรอ?"

เซียวอวิ๋นตอบอย่างเด็ดขาด: "รับของคนอื่นแล้วต้องติดหนี้บุญคุณ เจ้าคิดเองแล้วกัน!"

พูดจบ เจ้าก็อุ้มเชียวขึ้นมุดเข้าผ้าห่ม ไม่มองเขาอีก

ที่บ้านตระกูลหลิน หวังซื่อนั่งอยู่

บทที่ 243 หลอกแม่

หลินเยว่เลี่ยงยิ้มอย่างมีเลศนัย: "ข้าคิดว่า พวกเราจะปั่นไหมพรมขายในฤดูหนาวนี้"

เซียวเช่อรู้ว่าภรรยามีไอเดียแปลกๆ เยอะ เขาไม่ค่อยสนใจของพวกไหมพรมที่ผู้หญิงชอบ แค่คิดว่าถ้าภรรยาอยากทำอะไร เขาก็จะทำด้วย

"ได้ ข้าจะจัดการสร้างคอกแกะที่เชิงเขาก่อน พรุ่งนี้ค่อยไปนำแกะมา"

หลินเยว่เลี่