บทที่ 220 ลิ้นชา

หลินเยว่เลี่ยงนำเงินมัดจำ 20 ตำลึงที่เถ้าแก่ซุนให้พ่อทำเฟอร์นิเจอร์มาให้นาง: "แม่ นี่คือเงินที่เถ้าแก่ซุนมัดจำสั่งทำเฟอร์นิเจอร์กับพ่อ เก็บให้ดีนะ"

หวังซื่อแต่งงานกับหลินหล่าวเอ๋อร์มาหลายปี ยังไม่เคยเห็นเขาได้เงินมากขนาดนี้ นางถือเงินในมือ รู้สึกไม่เป็นจริง

ผ่านไปนาน นางจึงรู้สึ

บทที่ 221 เกิดเหตุการณ์แล้ว

หลินเยว่เลี่ยงไม่ยอมประนีประนอม: "ถ้าคุณไม่พาข้าไปด้วย ข้าก็จะไปเอง"

เซียวเช่อ...

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นภรรยางอน รู้สึกน่ารักอย่างบอกไม่ถูก

ผลก็คือ เขายิ้ม

หลินเยว่เลี่ยงเห็นสีหน้าของเขา รู้สึกว่าการกระทำของตัวเองเมื่อครู่ไม่ได้ผล จึงแกล้งทำโกรธเดินอ้อมเซียวเช่ออ

บทที่ 222 ตีจนแม่จำไม่ได้

หลินเยว่เลี่ยงเดินไปดูอาการหลินโหย่วเถียนทันที เห็นเสื้อผ้าของเขาชุ่มไปด้วยเลือด แขนและท้องมีบาดแผลชัดเจน

เธอลองตรวจดูลมหายใจ ยังมีอยู่ แต่อ่อนมาก

ไม่มีเวลาคิดอะไรมาก ตอนนี้ต้องช่วยคนก่อน หลินเยว่เลี่ยงใช้พลังไม้จำนวนมากรักษาบาดแผลตามจุดต่างๆ ของหลินโหย่วเถียน

นอกจากนี