บทที่ 162 โกหกแล้วถูกไฟเผา

เฉียนหรูจูไม่ยอมแพ้: "พวกเจ้าไม่ได้ทำร้ายข้า แล้วข้าจะล้มได้อย่างไร?"

เซียวเช่อหน้าบึ้งตะโกนกลับ: "ทำไมไม่ถามตัวเองว่าล้มได้ยังไง กลับมาถามพวกเรา?"

"อ้วนขนาดนั้น ยืนไม่มั่นเองจะมาโทษใคร?"

เฉียนหรูจูกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง เสียงของเหรินหย่งก็ดังมาจากที่ว่าการ: "ใครกำลัง

บทที่ 163 รู้งามแล้วหยุด

ตูม...

หลี่อู่ไม่รู้ไปหาถังน้ำมาจากไหน สาดลงบนศีรษะเจ้าทันที

ไฟดับแล้ว แต่เฉียนหรูจูแทบจะจำหน้าไม่ได้ ศีรษะได้รับบาดเจ็บหนักที่สุด มีสีดำไหม้ปนเลือด หน้าผากเละเป็นเนื้อเดียวกัน...

กลิ่นไหม้เหม็นแสบจมูกลอยอยู่ในอากาศรอบๆ

เหตุการณ์วุ่นวายไม่น้อย นายอำเภอก็ได้ยินข่าวและรีบ

บทที่ 164 กำลังซื้อเห็นได้ชัด

หลินเยว่เลี่ยงพยักหน้าอย่างใจกว้าง: "หัวหน้าตำรวจเหรินเหนื่อยเพื่อครอบครัวเรา แค่มื้อเดียวจะเป็นอะไรไป?"

"ฮ่าๆๆ น้องสะใภ้ใจป้ำจริงๆ!" เหรินหย่งหัวเราะ

จากนั้นเขาก็ชายตามองรถวัว: "เซียวเช่อ นี่องุ่นหรือ?"

เซียวเช่อรีบตอบ ชี้ผลไม้ในตะกร้าไม้ไผ่สองใบ: "นี่ตั้งใจจะเอาม