บทที่ 159 มีลูกน้อยสักคนคงดี

หลิวหลินมองอาหารบนโต๊ะรอบหนึ่ง: "ไม่เอาค่าจ้างแล้ว ขอแค่อยู่ที่บ้านคุณจนถึงต้นปีหน้า ให้ข้าวให้น้ำก็พอ"

หลินเยว่เลี่ยงกลั้นไม่อยู่ เกือบจะหัวเราะออกมา

ที่แท้อาหารที่ตัวเองทำ มีเสน่ห์มากถึงขนาดนี้ ถึงกับมีคนชอบถึงระดับนี้

เซียวเช่อมองภรรยา รอเจ้าแสดงความเห็น

หลินเยว่

บทที่ 160 ติดสินบนเล็กๆ น้อยๆ

เซียวเช่อกับหลินเยว่เลี่ยงคิดเหมือนกัน ถือโอกาสที่ครอบครัวพร้อมหน้า ตั้งใจจะโกหกครั้งเดียวให้จบ

เขาหยิบส้มที่หั่นแล้วให้พ่อชิ้นหนึ่ง แล้วหยิบให้เฉียวอีกชิ้น:

"นี่เรียกว่าส้ม เปรี้ยวๆ หวานๆ อร่อยมาก"

หลิวหลินสงสัยมานานแล้วว่าผลสีส้มเหลืองนั่นคือผลไม้อะไร ได้ยินเขาพูด

บทที่ 161 เฉียนหรูจู

เฉียนหรูจูสีหน้าบึ้งตึง: "รู้ไหมว่าเขาไปไหน?"

หลี่อู่ทำท่าลนลานเล็กน้อย เกาหัวแกรก: "เรื่องนี้... ผมก็ไม่รู้จริงๆ ครับ"

เฉียนหรูจูแค่นเสียงฮึ พาสาวใช้เดินจากไป

ขณะที่ทั้งสองเดินผ่านข้างหลินเยว่เลี่ยงพอดี เฉียนหรูจูชายตามองคนบนรถวัวแวบหนึ่ง

หลินเยว่เลี่ยงก็พอจะเดาได้ว่าผู้ห