บทที่26 ไปที่บ้านผม

เมื่อรถยนต์หยุดนิ่ง อัญญายังคงนั่งอยู่ในอ้อมกอดของภาสกร

แต่เมื่อได้เห็นสภาพแวดล้อมภายนอกรถ เธองงงัน “ที่นี่ไม่ใช่บ้านฉัน...”

“บ้านผมเอง” ภาสกรไม่ได้ถอนกอดอัญญาภายในทันที คนขับรถนำรถจอดอย่างเรียบร้อย ก่อนจะขอตัวไปอย่างสุภาพนอบน้อม

ดังนั้นในรถจึงมีแค่พวกเขาสองค

บทที่27 หย่ากันเถอะ

เมื่ออัญญาลงจากรถ เวลาก็ผ่านเลยไปกว่าครึ่งชั่วโมงแล้ว

หลังจากที่อัญญาลงจากรถ เธอใช้กระจกอันเล็กของเธอส่งดูสีหน้าตัวเองตลอดเวลา ริมฝีปากแดงของเธอดูไม่ได้อีกแล้ว คนฉลาดแค่ดูก็รู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น แบบนี้เธอยังจะไปพบใครได้อีก?

ภาสกรรู้ตัวว่าตนเองเล่นแรงไปหน่อย แต่เขา

บทที่28 หวาดหวั่น

สุดท้ายอัญญาก็จากมา

เดิมทีภาสกรคิดว่าจะขับรถไปส่งเธอ แต่เมื่ออัญญาได้ยินว่าเขาจะไปส่งเธอเอง เธอยอมเดินดีกว่าจะนั่งรถไปกับเขา

ภาสกรหมดหนทาง ทำได้เพียงให้คนขับรถเป็นคนไปส่งเธอกลับ

ภาสกรไม่วางใจ เขายังคงกล่าวขอโทษเธออยู่อย่างนั้น เขาไม่สามารถจะปล่อยให้เธอคิดเพ้อเจ