บทที่25 ฉันจะไม่ปล่อยมือ

ภาสกรตะลึงงันในทันที

อัญญากลับหันข้างไปมองเขา เธอยิ้มและจับมือภาสกร น้ำเสียงนุ่มลึก

“ฉันเคยพูดใช่ไหมคะ ฉันไม่ใช่คนที่จะหยิบยื่นโอกาสที่จะตัวเองรู้สึกเสียใจภายหลัง ในเมื่อฉันรู้ว่าได้เลือกคุณแล้ว ตัวฉันไม่ใช่คนที่สามารถจะไปยุ่งกับคนอื่นได้อีก ถ้าหากฉันทำแบบนั้น

บทที่26 ไปที่บ้านผม

เมื่อรถยนต์หยุดนิ่ง อัญญายังคงนั่งอยู่ในอ้อมกอดของภาสกร

แต่เมื่อได้เห็นสภาพแวดล้อมภายนอกรถ เธองงงัน “ที่นี่ไม่ใช่บ้านฉัน...”

“บ้านผมเอง” ภาสกรไม่ได้ถอนกอดอัญญาภายในทันที คนขับรถนำรถจอดอย่างเรียบร้อย ก่อนจะขอตัวไปอย่างสุภาพนอบน้อม

ดังนั้นในรถจึงมีแค่พวกเขาสองค

บทที่27 หย่ากันเถอะ

เมื่ออัญญาลงจากรถ เวลาก็ผ่านเลยไปกว่าครึ่งชั่วโมงแล้ว

หลังจากที่อัญญาลงจากรถ เธอใช้กระจกอันเล็กของเธอส่งดูสีหน้าตัวเองตลอดเวลา ริมฝีปากแดงของเธอดูไม่ได้อีกแล้ว คนฉลาดแค่ดูก็รู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น แบบนี้เธอยังจะไปพบใครได้อีก?

ภาสกรรู้ตัวว่าตนเองเล่นแรงไปหน่อย แต่เขา