บทที่ 28 กลับบ้านกับผม

“เธอไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น!”

เสียงความโกรธดังขึ้น จากด้านหลังของทั้งสองคน เยนลี่ซูและเซียวอีเฉินหันกลับไปมองหาต้นเสียงพร้อมกัน เห็นแค่ใบหน้าของฮันอี้ที่เต็มไปด้วยความอึมครึม กำลังสาวเท้าเดินตรงมาทางนี้

เป็นอีกครั้งที่มองเห็นฮันอี้ เยนลี่ซูเองก็ชะงักไปชั่วขณะ เธอมอ

บทที่ 29 เว้นแต่คุณจะตาย

เธอยังคงสับสน ตอนนี้ ในบ้านหลังนั้นก็มีทั้งซุนลู่ซินและมีทั้งหลินซูเจิน ตัวเองที่เป็นส่วนเกินก็ออกมาแล้ว ไม่ไปขัดหูขัดตาพวกเธอแล้ว ทำไมเขาถึงยังให้ตัวเองกลับไปอีกหละ?

“ไม่กลับไปใช่ไหม?”

ฮันอี้ยิ้มอย่างเยือกเย็น ยกกำปั้นขึ้นกำลังจะชกต่อ เยนลี่ซูรีบคืนสติ และรั้

บทที่ 30 กลับมาขอโทษลู่ซินเดี๋ยวนี้

เดิมทีหลินซูเจินก็รู้สึกผิดเล็กน้อย แม้ว่าเยนลี่ซูจะไม่พูดอะไร แต่ก็เริ่มเปิดปากอธิบายอย่างรวดเร็ว: “เรื่อง กระโปรงตัวนี้... ...ฉันไม่มีเสื่อตัวอื่นเปลี่ยนแล้ว ถึงได้เอามาใส่คุณหนูเยนคุณอย่าได้ถือสาเลยนะ อีกไม่กี่วันเดี๋ยวฉันจะซักให้สะอาดแล้วเอาไปคืนคุณนะ”