บทที่ 27 เธอต้องกลับมาแน่

แม้ว่าฮันอี้จะพยายามปฏิเสธ แต่ดวงตาที่แดงก่ำของเขากลับทรยศเขา

ชั่วขณะซุนลู่ซินรู้สึกสังหรณ์ใจขึ้นมา แต่เธอก็ไม่กล้าถามตรงๆ เหลือบมองประตูที่อยู่ด้านหลังของฮันอี้ ถามอย่างลองเชิง: “อัน พี่ฮันอี้ หลังจากกินข้าวเช้าเสร็จ ให้ฉันช่วยพี่ทำความสะอาดห้องดีกว่า พี่เยนก็ไปแล

บทที่ 28 กลับบ้านกับผม

“เธอไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น!”

เสียงความโกรธดังขึ้น จากด้านหลังของทั้งสองคน เยนลี่ซูและเซียวอีเฉินหันกลับไปมองหาต้นเสียงพร้อมกัน เห็นแค่ใบหน้าของฮันอี้ที่เต็มไปด้วยความอึมครึม กำลังสาวเท้าเดินตรงมาทางนี้

เป็นอีกครั้งที่มองเห็นฮันอี้ เยนลี่ซูเองก็ชะงักไปชั่วขณะ เธอมอ

บทที่ 29 เว้นแต่คุณจะตาย

เธอยังคงสับสน ตอนนี้ ในบ้านหลังนั้นก็มีทั้งซุนลู่ซินและมีทั้งหลินซูเจิน ตัวเองที่เป็นส่วนเกินก็ออกมาแล้ว ไม่ไปขัดหูขัดตาพวกเธอแล้ว ทำไมเขาถึงยังให้ตัวเองกลับไปอีกหละ?

“ไม่กลับไปใช่ไหม?”

ฮันอี้ยิ้มอย่างเยือกเย็น ยกกำปั้นขึ้นกำลังจะชกต่อ เยนลี่ซูรีบคืนสติ และรั้