บทที่ 29 เว้นแต่คุณจะตาย

เธอยังคงสับสน ตอนนี้ ในบ้านหลังนั้นก็มีทั้งซุนลู่ซินและมีทั้งหลินซูเจิน ตัวเองที่เป็นส่วนเกินก็ออกมาแล้ว ไม่ไปขัดหูขัดตาพวกเธอแล้ว ทำไมเขาถึงยังให้ตัวเองกลับไปอีกหละ?

“ไม่กลับไปใช่ไหม?”

ฮันอี้ยิ้มอย่างเยือกเย็น ยกกำปั้นขึ้นกำลังจะชกต่อ เยนลี่ซูรีบคืนสติ และรั้

บทที่ 30 กลับมาขอโทษลู่ซินเดี๋ยวนี้

เดิมทีหลินซูเจินก็รู้สึกผิดเล็กน้อย แม้ว่าเยนลี่ซูจะไม่พูดอะไร แต่ก็เริ่มเปิดปากอธิบายอย่างรวดเร็ว: “เรื่อง กระโปรงตัวนี้... ...ฉันไม่มีเสื่อตัวอื่นเปลี่ยนแล้ว ถึงได้เอามาใส่คุณหนูเยนคุณอย่าได้ถือสาเลยนะ อีกไม่กี่วันเดี๋ยวฉันจะซักให้สะอาดแล้วเอาไปคืนคุณนะ”

บทที่ 31 แล้วเธอหละนับว่าเป็นอะไร

เยนลี่ซูกวาดสายตาผ่าน ฮันอี้ กวาดผ่านซุนลู่ซินที่กำลังร้องไห้ แล้วกวาดผ่านหลินซูเจินที่กำลังพูดอธิบาย สายตาที่ว่างเปล่าได้เก็บกลับมาอีกครั้งอย่างสงบ ไม่มีคำพูดใด และไม่มีสีหน้าที่เป็นส่วนเกินออกมาด้วย ภายใต้สายตาที่เย็นชาของฮันอี้ เธอก็เดินไปทางบันไดขึ้นตึก