บทที่ 34 หลอกข้าสนุกนักหรือ

มู่ชิงน้ำตานองมองไปยังเขาตะคอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง “เพ้ยหยู่....ท่าน...ท่านไม่ตายหนิ ท่าน..หลอกข้า..หลอกข้าแบบนี้สนุกนักหรือ ไฟนี่ก็ฝีมือท่านใช่หรือไม่”

เพ้ยหยู่ค่อยลุกขึ้นนั่ง ทุกครั้งที่ขยับแผลบนร่างกายก็จะสร้างความเจ็บปวดอย่างรุนแรง เขากัดฟันทนยกมือขึ้นไปทางมู

บทที่ 35 ทารกคนนั้น

มู่ชิงกำหมัดแน่น ดวงตาสะท้อนไปด้วยความกังวลใจ อาการบาดเจ็บของเพ้ยหยู่ยื้อต่อไปได้อีกไม่นานตอนนี้ร่างกายของเขาอ่อนล้าเต็มที่แล้ว กุ่ยหวงเห็นว่ามู่ชิงเป็นทองไม่รู้ร้อนก็คิดว่านางไม่ตอบรับจึงตบมือเรียกอะไรบางอย่าง!มีเด็กตัวเล็กค่อยๆออกมาจากป่าทางด้านซ้ายมือของกุ่ยหวง มันตัวเล็กม

บทที่ 36 มันช่างเหมือนมู่ชิงยิ่งนัก

เมื่อเพ้ยหยู่ก้าวเข้ามายังตำหนักเฟิ่งชิงเด็กในอ้อมกอดก็ลืมตาขึ้นมา ดวงตาคู่นั้นช่างเปล่งประกายเหมือนมู่ชิงยิ่งนัก แม้ตอนแรกเพ้ยหยู่จะโกรธแค้นเด็กคนนี้แต่ในตอนนี้เมื่อสบตากันแล้ว ความละอายใจก็ล้นทะลักออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ ถ้าหากว่าตอนแรกไม่ใช่เพราะเขา เด็กคนน