บทที่ 33 เฟิ่งซินอยู่นกำมือกุ่ยหวง

“เป็นอย่างนั้นได้อย่างไร” เล่ยหวูเหินมองไปยังงมู่ชิงและถามออกมาด้วยความกังวลใจ “ถ้าอย่างนั้นตอนนี้ต้องทำเช่นไร”

“เกล้ากระหม่อมเป็นหมอมาหลายสิบปี ไม่เคยพบเคยเจอเรื่องประหลาดเช่นนี้มาก่อน เกล้ากระหม่อม...”

“ที่เจ้าอยากจะบอกข้าคือเจ้าหมดหนทางแล้วใช่หรื

บทที่ 34 หลอกข้าสนุกนักหรือ

มู่ชิงน้ำตานองมองไปยังเขาตะคอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง “เพ้ยหยู่....ท่าน...ท่านไม่ตายหนิ ท่าน..หลอกข้า..หลอกข้าแบบนี้สนุกนักหรือ ไฟนี่ก็ฝีมือท่านใช่หรือไม่”

เพ้ยหยู่ค่อยลุกขึ้นนั่ง ทุกครั้งที่ขยับแผลบนร่างกายก็จะสร้างความเจ็บปวดอย่างรุนแรง เขากัดฟันทนยกมือขึ้นไปทางมู

บทที่ 35 ทารกคนนั้น

มู่ชิงกำหมัดแน่น ดวงตาสะท้อนไปด้วยความกังวลใจ อาการบาดเจ็บของเพ้ยหยู่ยื้อต่อไปได้อีกไม่นานตอนนี้ร่างกายของเขาอ่อนล้าเต็มที่แล้ว กุ่ยหวงเห็นว่ามู่ชิงเป็นทองไม่รู้ร้อนก็คิดว่านางไม่ตอบรับจึงตบมือเรียกอะไรบางอย่าง!มีเด็กตัวเล็กค่อยๆออกมาจากป่าทางด้านซ้ายมือของกุ่ยหวง มันตัวเล็กม