บทที่ 31 เพ้ยหยู่ขอรับโทษ

เพ้ยหยู่คุกเข่าอยู่สามวันเต็ม ไม่กินไม่ดื่มคุกเข่าไม่ลุกไปไหน เขาเชื่อมั่นในตัวชิงเอ๋อว่านางจะกลับมาแน่แต่ทว่าวันที่สี่ผ่านไปเพ้ยหยู่ในที่สุดก็ทนไม่ไหว เขาโฮบกอดชุดเจ้าสาวสีแดงฉาดค่อยๆเดินไปจนถึงประตูเมืองหลวงแคว้นซีหมาน

เมื่อเขาตื่นขึ้นมาอีกครั้งก็พบว่าตนเองได้อย

บทที่ 32 ท่ามกลางความฝันพานพบเพ้ยหยู่

ในความฝันเจ้านั้นได้พบกับเพ้ยหยู่ใช่หรือไม่ แม้กระทั่งในฝันเจ้ายังฝันเห็นเขามีความสุขแล้วข้าละ เฟิ่งชิงครั้งนี้ข้าจะไม่ยอมให้เพ้ยหยู่พาเจ้าไปจากข้าอีก ไม่มีวัน

“ฟางชิง ข้าให้เวลาเจ้าสิบวันถ้าเลยสิบวันไปแล้วแล้วนางยังไม่ฟื้น มิอย่างนั้นข้าจะตัดหัวเจ้าซะ

บทที่ 33 เฟิ่งซินอยู่นกำมือกุ่ยหวง

“เป็นอย่างนั้นได้อย่างไร” เล่ยหวูเหินมองไปยังงมู่ชิงและถามออกมาด้วยความกังวลใจ “ถ้าอย่างนั้นตอนนี้ต้องทำเช่นไร”

“เกล้ากระหม่อมเป็นหมอมาหลายสิบปี ไม่เคยพบเคยเจอเรื่องประหลาดเช่นนี้มาก่อน เกล้ากระหม่อม...”

“ที่เจ้าอยากจะบอกข้าคือเจ้าหมดหนทางแล้วใช่หรื