บทที่ 30 ดวงตาที่ถูกควักของมู่หลิง

มู่ชิงควักลูกตาทั้งสองข้างของมู่หลิงออกมา ทำลายใบหน้าของนาง หักกระดูกขาทั้งสองข้างท้ายสุดส่งนางกลับไปยังค่ายทหารของมู่จู๋เฉิง เหลือเพียงเถ่อิง....

หลังจากที่มู่หลิงถูกมู่ชิงส่งกลับไปก็ได้ตามกลับไปค่ายทหารด้วย หลังจากที่เพ้ยหยู่ได้ทราบข่าวจากสุยหยิ่ง เขาละ

บทที่ 31 เพ้ยหยู่ขอรับโทษ

เพ้ยหยู่คุกเข่าอยู่สามวันเต็ม ไม่กินไม่ดื่มคุกเข่าไม่ลุกไปไหน เขาเชื่อมั่นในตัวชิงเอ๋อว่านางจะกลับมาแน่แต่ทว่าวันที่สี่ผ่านไปเพ้ยหยู่ในที่สุดก็ทนไม่ไหว เขาโฮบกอดชุดเจ้าสาวสีแดงฉาดค่อยๆเดินไปจนถึงประตูเมืองหลวงแคว้นซีหมาน

เมื่อเขาตื่นขึ้นมาอีกครั้งก็พบว่าตนเองได้อย

บทที่ 32 ท่ามกลางความฝันพานพบเพ้ยหยู่

ในความฝันเจ้านั้นได้พบกับเพ้ยหยู่ใช่หรือไม่ แม้กระทั่งในฝันเจ้ายังฝันเห็นเขามีความสุขแล้วข้าละ เฟิ่งชิงครั้งนี้ข้าจะไม่ยอมให้เพ้ยหยู่พาเจ้าไปจากข้าอีก ไม่มีวัน

“ฟางชิง ข้าให้เวลาเจ้าสิบวันถ้าเลยสิบวันไปแล้วแล้วนางยังไม่ฟื้น มิอย่างนั้นข้าจะตัดหัวเจ้าซะ