บทที่ 26 นางผู้สติฟั่นเฟือน

ขณะที่พูดเพ้ยหยู่ก็ถือโอกาสหยิบท่อนไม้ที่หญิงสาวถืออยู่เขวี้ยงทิ้ง จับแขนมู่ชิงพยายามฉุดกระชากลากถูให้นางยืนขึ้น ทันใดมู่ชิงก็ร้องออกมาเหมือนคนสติฟั่นเฟือน “ลูกข้า...ลูกของข้า...เอาลูกของข้าคืนมา...”

ไม่รู้ว่านางไปเอาแรงมาจากไหนผลักเพ้ยหยู่ออก หลังจากนั้นโถมตัวล

บทที่ 27 ใช่พี่สาวแน่หรือ

มู่หลิงเห็นคนกำลังนั่งอยู่ในอ่างอาบน้ำบาดแผลเต็มไปทั้งใบหน้าและร่างกาย ทันใดนั้นก็กรีดร้องออกมา “อ่า.....ผี....นั่นผี....” เพ้ยหยู่พุ่งตัวเข้าตบหน้ามู่หลิงและตะโกนออกมาด้วยความโกรธ “ไสหัวออกไป”

มู่หลิงกุมใบหน้าแล้วเดินถอยหลังไปช้าๆ โดนเพ้ยหยู่ตบหน้าไปเสียแบบนั้นมู

บทที่ 28 ที่แห่งนั้นเรียกว่าภูเขาเฟิ่งเหย่น

มู่ชิงหลับไม่ได้สติเถ่อิงใช้กระสอบใส่นางแล้วแบกไว้บนบ่าออกจากค่ายทหารไปและมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตก ทางนั้นเป็นชายแดนของแคว้นซีหมาน ข้างเมืองชายแดนมีภูเขาอยู่ลูกหนึ่งคือภูเขาเฟิ่งเหย่น ได้ยินมาว่าภูเขาลูกนั้นเคยมีปักษาสวรรค์อาศัยอยู่ ไม่ใช่เพราะได้ยินมาว