บทที่ 25 มุ่งหน้าด่านชายแดน

ณ ด่านชายแดน

เล่ยหวูเหินถูกเฆี่ยนมากกว่าสิบครั้ง ทุกครั้งที่เหมือนใกล้จะตาย เพ้ยหยู่เรียกแพทย์ทหารมารักษาให้เขาได้มีลมหายใจเพื่ออยู่ต่อ

เกรงว่าถึงขีดจำกัดแล้ว เล่ยหวูเหินก็ยังไม่ยอมพูดถึงมู่ชิงเลยสักครั้ง

แพทย์ทหารแจ้งรายงาน “ท่านอ๋อง ถ้ายังเฆี่ยนต่อ

บทที่ 26 นางผู้สติฟั่นเฟือน

ขณะที่พูดเพ้ยหยู่ก็ถือโอกาสหยิบท่อนไม้ที่หญิงสาวถืออยู่เขวี้ยงทิ้ง จับแขนมู่ชิงพยายามฉุดกระชากลากถูให้นางยืนขึ้น ทันใดมู่ชิงก็ร้องออกมาเหมือนคนสติฟั่นเฟือน “ลูกข้า...ลูกของข้า...เอาลูกของข้าคืนมา...”

ไม่รู้ว่านางไปเอาแรงมาจากไหนผลักเพ้ยหยู่ออก หลังจากนั้นโถมตัวล

บทที่ 27 ใช่พี่สาวแน่หรือ

มู่หลิงเห็นคนกำลังนั่งอยู่ในอ่างอาบน้ำบาดแผลเต็มไปทั้งใบหน้าและร่างกาย ทันใดนั้นก็กรีดร้องออกมา “อ่า.....ผี....นั่นผี....” เพ้ยหยู่พุ่งตัวเข้าตบหน้ามู่หลิงและตะโกนออกมาด้วยความโกรธ “ไสหัวออกไป”

มู่หลิงกุมใบหน้าแล้วเดินถอยหลังไปช้าๆ โดนเพ้ยหยู่ตบหน้าไปเสียแบบนั้นมู