บทที่ 22 ปิดล้อมชุนหย้วน

หลังจากเดินออกมาจากชุนหย้วน เพ้ยหยู่กำม้วนภาพแน่น เสียงทุ้มตะโกนเรียก “ทหาร” เถ่อิงวิ่งเข้ามา เพ้ยหยู่ได้ออกคำสั่ง “ปิดล้อมชุนหย้วน ห้ามใครออกไปไหนแม้แต่คนเดียว โดยเฉพาะมู่หลิง”

เถ่อิงน้อมรับคำสั่ง “พะยะค่ะ”

เพ้ยหยู่เดินโซซัดโซเซกลับไปยังฝูหม่างเก๋อ เมื่อก้าว

บทที่ 23 หลายวันไม่พานพบ

เมื่อสิ้นคำพูดของมู่หลิงนางถึงจะเพิ่งสังเกตเห็นว่าเพ้ยหยู่นั้นชวมชุดออกศึกเหน็บกระบีไว้ที่เอวสวมผ้าคลุมสีแดงแผ่ลักษณะองอาจห้าวหาญออกมา

ไม่ต้องรอให้เพ้ยหยู่ได้ออกปากพูดมู่หลิงก็เงยหน้าขึ้นมองเขา

ใบหน้าหล่อมีสีหน้าไร้เรี่ยวแรง ดวงตาสวยทั้งสองข้างดูเหมือนว่าจะ

บทที่ 24 ขับไล่มู่หลิง

เพ้ยหยู่ผลักมู่หลิงออกไปจากตำหนัก มู่หลิงชนเข้ากับราวบันไดและล้มลงบนพื้นอย่างแรง

เลือดไหลออกมาจากกระโปรงหยดลงบนพื้น มู่หลิงตะโกนร้องเสียงหลงด้วยความกลัว “ท่านอ๋อง เลือด ในท้องของข้าก็เป็นลูกของท่าน มู๋ชิงตายไปแล้ว!”

เพ้ยหยู่อดหลับอดนอนมาหลายวันหลายคืน ดวงตาแด