บทที่ 21 ตุงหย้วนที่แห่งนี้ยังเหมือนเดิม

ยามราตรีมาเยือนเพ้ยหยู่ก้าวเข้าไปยังตุงหย้วนมีเพียงที่นี่เท่านั้นที่ยังคงเหมือนในอดีต ในคืนนั้นตุงหย้วนถูกเผามอดไหม้ไม่เหลือแม้แต่เศษซาก เพ้ยหยู่ไม่รู้ว่าทำไมตนเองถึงได้วิ่งมายังที่นี่ได้

ตั้งแต่ที่มู่ชิงตายไปเขาก็ใช้ชีวิตไม่เป็นหลักเป็นแหล่ง แน่ชัด

บทที่ 22 ปิดล้อมชุนหย้วน

หลังจากเดินออกมาจากชุนหย้วน เพ้ยหยู่กำม้วนภาพแน่น เสียงทุ้มตะโกนเรียก “ทหาร” เถ่อิงวิ่งเข้ามา เพ้ยหยู่ได้ออกคำสั่ง “ปิดล้อมชุนหย้วน ห้ามใครออกไปไหนแม้แต่คนเดียว โดยเฉพาะมู่หลิง”

เถ่อิงน้อมรับคำสั่ง “พะยะค่ะ”

เพ้ยหยู่เดินโซซัดโซเซกลับไปยังฝูหม่างเก๋อ เมื่อก้าว

บทที่ 23 หลายวันไม่พานพบ

เมื่อสิ้นคำพูดของมู่หลิงนางถึงจะเพิ่งสังเกตเห็นว่าเพ้ยหยู่นั้นชวมชุดออกศึกเหน็บกระบีไว้ที่เอวสวมผ้าคลุมสีแดงแผ่ลักษณะองอาจห้าวหาญออกมา

ไม่ต้องรอให้เพ้ยหยู่ได้ออกปากพูดมู่หลิงก็เงยหน้าขึ้นมองเขา

ใบหน้าหล่อมีสีหน้าไร้เรี่ยวแรง ดวงตาสวยทั้งสองข้างดูเหมือนว่าจะ