บทที่ 23 หลายวันไม่พานพบ

เมื่อสิ้นคำพูดของมู่หลิงนางถึงจะเพิ่งสังเกตเห็นว่าเพ้ยหยู่นั้นชวมชุดออกศึกเหน็บกระบีไว้ที่เอวสวมผ้าคลุมสีแดงแผ่ลักษณะองอาจห้าวหาญออกมา

ไม่ต้องรอให้เพ้ยหยู่ได้ออกปากพูดมู่หลิงก็เงยหน้าขึ้นมองเขา

ใบหน้าหล่อมีสีหน้าไร้เรี่ยวแรง ดวงตาสวยทั้งสองข้างดูเหมือนว่าจะ

บทที่ 24 ขับไล่มู่หลิง

เพ้ยหยู่ผลักมู่หลิงออกไปจากตำหนัก มู่หลิงชนเข้ากับราวบันไดและล้มลงบนพื้นอย่างแรง

เลือดไหลออกมาจากกระโปรงหยดลงบนพื้น มู่หลิงตะโกนร้องเสียงหลงด้วยความกลัว “ท่านอ๋อง เลือด ในท้องของข้าก็เป็นลูกของท่าน มู๋ชิงตายไปแล้ว!”

เพ้ยหยู่อดหลับอดนอนมาหลายวันหลายคืน ดวงตาแด

บทที่ 25 มุ่งหน้าด่านชายแดน

ณ ด่านชายแดน

เล่ยหวูเหินถูกเฆี่ยนมากกว่าสิบครั้ง ทุกครั้งที่เหมือนใกล้จะตาย เพ้ยหยู่เรียกแพทย์ทหารมารักษาให้เขาได้มีลมหายใจเพื่ออยู่ต่อ

เกรงว่าถึงขีดจำกัดแล้ว เล่ยหวูเหินก็ยังไม่ยอมพูดถึงมู่ชิงเลยสักครั้ง

แพทย์ทหารแจ้งรายงาน “ท่านอ๋อง ถ้ายังเฆี่ยนต่อ