บทที่14 ดวงตาของพี่สาว

ตาของพี่สาวข้าเอาไปให้หมากินแล้ว!

มู่ชิงกลับตำหนักไปด้วยความมึนงง บทที่นอนราบอยู่บนเตียง ทั้งร่างก็รู้สึกไม่มีแรงและไม่สบาย

นางคิดว่า บทที่เพ้ยหยุ่เอาลูกตานางไปนั้น ใจของนางก็ได้ตายไปแล้ว ใจนางคงไม่เจ็บอีก คงไม่สามารถทำให้เพ้ยหยุ่กับมู่หลิงทำร้ายได้อีก

แต

บทที่15 นางกลายเป็นคนบาป

ไม่ถึงเสี่ยววิ หมอหญิงก็ปล่อยมู่ชิงออก

ยังแต่คงเพ้ยหยุ่ที่ยังบีบคอนาง ที่เหมือนกับหยิบนางวางไว้บนโต๊ะเหมือนลูกไก่ในกำมือ ยังคงผลักมู่ชิงไปข้างหน้าด้วยกำลังอย่างไม่มีทางสู้

“โครม!”

ร่างที่สิ้นเรี่ยวแรงของมู่ชิงล้มลงพื้น มือทั้งสองยันอยู่กับพื้น

บทที่ 16 นางเป็นบ้าไปแล้ว

เพ้ยหยุ่หายใจเข้าลึก ๆ คิดทบทวนจัดการความคิดใหม่“นางไม่คิดจะขอพบตัวข้า หรือขอร้องให้ข้าช่วย”

สุยหยิ่งก้มหน้า“ ใต้เท้าจ้าวพูดว่า หลังจากที่พระชายาเข้าไปในคุกแห่งความตายก็รับสารภาพผิดใต้เท้าจ้าวทันที บรรยายและละขั้นตอนอย่างละเอียด ไม่ได้มีป้ายสีมาถึงท่านหญิงรองแต่