บทที่ 13 เพียงตำแหน่งพระชายา

ไม่รู้เหมือนกันว่าใครที่อยู่ข้างหลังนางผลักนาง ทำให้มู่ชิงเซเดินไปข้างหน้าสองก้าว

คิ้วของมู่ชิงย่นเข้าหากัน กำมือทั้งสองข้างแน่น กดเสียงลงต่ำและเย็นชา “บังอาจ​”

“ เหอะ ๆ อ๋อ แหม่ก็ไม่ใช่แค่คนตาบอดละหรอ ยังคิดว่าตัวเองเป็นพระชายา เจ้าวางใจ อีกไม่นานเจ้าก็

บทที่14 ดวงตาของพี่สาว

ตาของพี่สาวข้าเอาไปให้หมากินแล้ว!

มู่ชิงกลับตำหนักไปด้วยความมึนงง บทที่นอนราบอยู่บนเตียง ทั้งร่างก็รู้สึกไม่มีแรงและไม่สบาย

นางคิดว่า บทที่เพ้ยหยุ่เอาลูกตานางไปนั้น ใจของนางก็ได้ตายไปแล้ว ใจนางคงไม่เจ็บอีก คงไม่สามารถทำให้เพ้ยหยุ่กับมู่หลิงทำร้ายได้อีก

แต

บทที่15 นางกลายเป็นคนบาป

ไม่ถึงเสี่ยววิ หมอหญิงก็ปล่อยมู่ชิงออก

ยังแต่คงเพ้ยหยุ่ที่ยังบีบคอนาง ที่เหมือนกับหยิบนางวางไว้บนโต๊ะเหมือนลูกไก่ในกำมือ ยังคงผลักมู่ชิงไปข้างหน้าด้วยกำลังอย่างไม่มีทางสู้

“โครม!”

ร่างที่สิ้นเรี่ยวแรงของมู่ชิงล้มลงพื้น มือทั้งสองยันอยู่กับพื้น