บทที่15 นางกลายเป็นคนบาป

ไม่ถึงเสี่ยววิ หมอหญิงก็ปล่อยมู่ชิงออก

ยังแต่คงเพ้ยหยุ่ที่ยังบีบคอนาง ที่เหมือนกับหยิบนางวางไว้บนโต๊ะเหมือนลูกไก่ในกำมือ ยังคงผลักมู่ชิงไปข้างหน้าด้วยกำลังอย่างไม่มีทางสู้

“โครม!”

ร่างที่สิ้นเรี่ยวแรงของมู่ชิงล้มลงพื้น มือทั้งสองยันอยู่กับพื้น

บทที่ 16 นางเป็นบ้าไปแล้ว

เพ้ยหยุ่หายใจเข้าลึก ๆ คิดทบทวนจัดการความคิดใหม่“นางไม่คิดจะขอพบตัวข้า หรือขอร้องให้ข้าช่วย”

สุยหยิ่งก้มหน้า“ ใต้เท้าจ้าวพูดว่า หลังจากที่พระชายาเข้าไปในคุกแห่งความตายก็รับสารภาพผิดใต้เท้าจ้าวทันที บรรยายและละขั้นตอนอย่างละเอียด ไม่ได้มีป้ายสีมาถึงท่านหญิงรองแต่

บทที่17 เด็กทารกในท้องของนาง

หน้าของเพ้ยหยุ่ซีดขาวขึ้น มือทั้งสองข้างกุมขมับแน่น เท้าทั้งสองข้างควบคุมไม่อยู่ล่นถอยไป

เด็กในท้องของนางทำไมถึงไม่อยู่ ในตำหนักมีน้อยคนนักที่จะรู้ พวกนางกำนัลที่รู้ก็ถูกเพ้ยหยุ่ฆ่าตายอย่างเงียบ ๆ

แน่นอนว่าสุยหยิ่งกับเถ่อิงทั้งสองคนรู้อยู่เต็มอก