บทที่12หย่ากับข้าเถอะ

เพ้ยหยุ่สะบัดมืดกำลังจะเดินจากไป

มู่ชิงก็ส่งเสียงในลำคอ แล้วหัวเราะ

เพ่ยหยุ่หันมามองนาง ด้วยความเย็นชา“มู่ชิง เจ้าอย่าคิดว่าข้าไม่กล้าข้าเจ้า เสด็จแม่ทรงรับสั่งตลอดว่า เจ้านั้นมีนิสัยโอบอ้อมอารีเป็นคนดี และมีคุณธรรม ยังไงก็ต้องเป็นภรรยาที่ดี แต่จากที่ข้าดูตอนนี

บทที่ 13 เพียงตำแหน่งพระชายา

ไม่รู้เหมือนกันว่าใครที่อยู่ข้างหลังนางผลักนาง ทำให้มู่ชิงเซเดินไปข้างหน้าสองก้าว

คิ้วของมู่ชิงย่นเข้าหากัน กำมือทั้งสองข้างแน่น กดเสียงลงต่ำและเย็นชา “บังอาจ​”

“ เหอะ ๆ อ๋อ แหม่ก็ไม่ใช่แค่คนตาบอดละหรอ ยังคิดว่าตัวเองเป็นพระชายา เจ้าวางใจ อีกไม่นานเจ้าก็

บทที่14 ดวงตาของพี่สาว

ตาของพี่สาวข้าเอาไปให้หมากินแล้ว!

มู่ชิงกลับตำหนักไปด้วยความมึนงง บทที่นอนราบอยู่บนเตียง ทั้งร่างก็รู้สึกไม่มีแรงและไม่สบาย

นางคิดว่า บทที่เพ้ยหยุ่เอาลูกตานางไปนั้น ใจของนางก็ได้ตายไปแล้ว ใจนางคงไม่เจ็บอีก คงไม่สามารถทำให้เพ้ยหยุ่กับมู่หลิงทำร้ายได้อีก

แต