บทที่ 11 ข้าชื่อมู่ชิง

เลือด มันมืดไปหมด กลิ่นเลือดคลุ้งคาวแรงไปในอากาศ

ดวงตาของมู่ชิงถูกเพ้ยหยุ่ควักออกไปแล้ว นางคงไม่ได้เห็นในสิ่งที่เคยเห็นอีกแล้ว

นางบ้าไปแล้ว นางถูกขังไว้ในห้องตุงหย้วน ตระโกนร้องอย่าเจ็บปวดและโหยหวน “ลูกของข้า เพ้ยหยุ่ เจ้ากลับมา เขาคือลูกของเรา เป็นเลือดเนื้

บทที่12หย่ากับข้าเถอะ

เพ้ยหยุ่สะบัดมืดกำลังจะเดินจากไป

มู่ชิงก็ส่งเสียงในลำคอ แล้วหัวเราะ

เพ่ยหยุ่หันมามองนาง ด้วยความเย็นชา“มู่ชิง เจ้าอย่าคิดว่าข้าไม่กล้าข้าเจ้า เสด็จแม่ทรงรับสั่งตลอดว่า เจ้านั้นมีนิสัยโอบอ้อมอารีเป็นคนดี และมีคุณธรรม ยังไงก็ต้องเป็นภรรยาที่ดี แต่จากที่ข้าดูตอนนี

บทที่ 13 เพียงตำแหน่งพระชายา

ไม่รู้เหมือนกันว่าใครที่อยู่ข้างหลังนางผลักนาง ทำให้มู่ชิงเซเดินไปข้างหน้าสองก้าว

คิ้วของมู่ชิงย่นเข้าหากัน กำมือทั้งสองข้างแน่น กดเสียงลงต่ำและเย็นชา “บังอาจ​”

“ เหอะ ๆ อ๋อ แหม่ก็ไม่ใช่แค่คนตาบอดละหรอ ยังคิดว่าตัวเองเป็นพระชายา เจ้าวางใจ อีกไม่นานเจ้าก็