บทที่ 10​ สูญสิ้นเหตุผล

มู่ชิงสูญสิ้นเหตุผล มีเพียงใจจดจ่อกับการจะฆ่ามู่หลิงเท่านั้น เพื่อจะลากให้ไปอยู่เป็นเพื่อนลูกนาง เพลิงแค้นเผาไหม้พื้นหญ้าไปทุกอนู

พอเพ้ยหยุ่ได้เห็น ก็รีบออกมาจากจิ่วหชู่หย้วน ใช้ฝ่ามือตีเข้าไปที่หน้าอกของมู่ชิง

“ อย๊ากกกก !” ปากของมู่ชิงก็พุ่งเลือดสีแดงสด

บทที่ 11 ข้าชื่อมู่ชิง

เลือด มันมืดไปหมด กลิ่นเลือดคลุ้งคาวแรงไปในอากาศ

ดวงตาของมู่ชิงถูกเพ้ยหยุ่ควักออกไปแล้ว นางคงไม่ได้เห็นในสิ่งที่เคยเห็นอีกแล้ว

นางบ้าไปแล้ว นางถูกขังไว้ในห้องตุงหย้วน ตระโกนร้องอย่าเจ็บปวดและโหยหวน “ลูกของข้า เพ้ยหยุ่ เจ้ากลับมา เขาคือลูกของเรา เป็นเลือดเนื้

บทที่12หย่ากับข้าเถอะ

เพ้ยหยุ่สะบัดมืดกำลังจะเดินจากไป

มู่ชิงก็ส่งเสียงในลำคอ แล้วหัวเราะ

เพ่ยหยุ่หันมามองนาง ด้วยความเย็นชา“มู่ชิง เจ้าอย่าคิดว่าข้าไม่กล้าข้าเจ้า เสด็จแม่ทรงรับสั่งตลอดว่า เจ้านั้นมีนิสัยโอบอ้อมอารีเป็นคนดี และมีคุณธรรม ยังไงก็ต้องเป็นภรรยาที่ดี แต่จากที่ข้าดูตอนนี