บทที่ 9 นางเป็นหงส์

มู่หลิงหัวเราะจนน้ำตาเล็ดออกจากหางตา ดวงหน้าเต็มไปด้วยความเยาะเย้ย “พี่สาวที่น่าสงสารของข้า ลูกของท่านถ้าจะนับว่าได้คลอดออกมา เกรงว่าคงจะไม่มีวาสนาเสียแล้ว​”

ตาของมู่ชิงยิ่งเบิ่งกว่าขึ้น ยังไม่ทันได้เปิดปากถาม มู่หลิงก็หัวล่อพูดต่อ “วันที่ท่านคลอด มาม่าซูก็โดนท่านอ๋องสั

บทที่ 10​ สูญสิ้นเหตุผล

มู่ชิงสูญสิ้นเหตุผล มีเพียงใจจดจ่อกับการจะฆ่ามู่หลิงเท่านั้น เพื่อจะลากให้ไปอยู่เป็นเพื่อนลูกนาง เพลิงแค้นเผาไหม้พื้นหญ้าไปทุกอนู

พอเพ้ยหยุ่ได้เห็น ก็รีบออกมาจากจิ่วหชู่หย้วน ใช้ฝ่ามือตีเข้าไปที่หน้าอกของมู่ชิง

“ อย๊ากกกก !” ปากของมู่ชิงก็พุ่งเลือดสีแดงสด

บทที่ 11 ข้าชื่อมู่ชิง

เลือด มันมืดไปหมด กลิ่นเลือดคลุ้งคาวแรงไปในอากาศ

ดวงตาของมู่ชิงถูกเพ้ยหยุ่ควักออกไปแล้ว นางคงไม่ได้เห็นในสิ่งที่เคยเห็นอีกแล้ว

นางบ้าไปแล้ว นางถูกขังไว้ในห้องตุงหย้วน ตระโกนร้องอย่าเจ็บปวดและโหยหวน “ลูกของข้า เพ้ยหยุ่ เจ้ากลับมา เขาคือลูกของเรา เป็นเลือดเนื้