บทที่ 89 แห้ว

หลิวลี่เซี่ยไม่กล้าจับหนอน พวกนุ่มๆ อวบๆ นี่น่าขยะแขยงที่สุด ขยะแขยงจนไม่อยากมองสักนิด

ถอนหญ้าดีกว่า อันนี้เหมาะกับเจ้า

บางครั้งก็ดึงแห้วออกมาได้ด้วย เจ้าไม่พิถีพิถัน ดึงออกมา ล้างในน้ำ แล้วเคี้ยวกิน

อืม จืดๆ มีรสหวานนิดหน่อย

กินเสร็จก็ก้มหน้าถอนหญ้าต่อ ถอนไปถอนมาก็ถอนหายใจ ผลไม้

บทที่ 90 สมุนไพรจีนชนิดหนึ่ง

หลิวต้าจู้เพิ่งเห็นรอยบนใบหน้าลูกสาว เหมือนแมวลายจุด ก็หัวเราะฮ่าๆ

หลิวลี่เซี่ยงงว่าทำไม

หลิวชิงเหอทนไม่ไหวยกมือชี้ที่หน้าตัวเอง "พี่สาว หน้าพี่มีรอยโคลนเยอะเลย"

หลิวลี่เซี่ยยกมือลูบ แข็งๆ นี่เอง น่าจะเป็นเพราะรู้สึกหน้าตึงๆ โบกมือไม่ใส่ใจ "ไม่เป็นไร กลับบ้านล้างก็ห

บทที่ 91 ขายเงิน

หลิวลี่เซี่ยรู้สึกกระวนกระวายใจ คิดอยู่ตลอดว่าถ้าร้านขายยาไม่รับซื้อหรือไม่ยอมรับว่านี่คือสมุนไพร จะต้องพูดอย่างไร ยิ่งคิดก็ยิ่งหาทางออกไม่ได้ จนสุดท้ายรำคาญ ก็เลยคิดว่าช่างมันเถอะ ถ้าไม่ได้ก็แค่แกล้งทำเป็นจำผิด

พอคิดได้แบบนี้ ตาของหลิวลี่เซี่ยก็เป็นประกาย รู้สึกว่าวิธีนี้น่าจะได