ตอน 87
ทะลุมิติเข้าป่า ปลูกผักเก็บเห็ด ขายปิงเฟิ่นรวยเละ
บทที่ 87 ดำไปแล้ว
กลิ่นหอมโชยออกมาจากหม้อไม่หยุด พวกเขาไม่มีสมาธิทำงานแล้ว วางของในมือแล้วนั่งยองๆ อยู่ในลานบ้านไม่ขยับ
นั่งยองเรียงกันสามคนทั้งเล็กทั้งใหญ่
โจวซื่อเห็นหลิวต้าจู้ทำตัวเหมือนเด็กๆ คอยเฝ้าหม้อรออาหาร ก็ขมวดคิ้ว
แต่พอคิดว่าหลายวันมานี้ไปช่วยสร้างบ้านให้คนอื่น คงกินไม่ดีไม่อิ่ม พอคิ
ตอน 88
บทที่ 88 อยู่บ้าน
หลิวต้าจู้ก็ตกใจ แต่เขาไม่ได้คิดมาก กลับหัวเราะฮ่าๆ ชี้หลิวลี่เซี่ยพูดว่า "ต้าเนียว เจ้าดำไปได้ขนาดนี้เชียว ดูเจ้ายืนกับน้องชายสองคน แยกไม่ออกเลยว่าใครเป็นเจ้า ออกไปข้างนอกคนก็แยกไม่ออกว่าเป็นเด็กชายหรือเด็กหญิง ฮ่าๆๆๆ"
หลิวลี่เซี่ย......
โจวซื่อ......
ช่างพูดเรื่องที่ไม่ควรพูดจ
ตอน 89
บทที่ 89 แห้ว
หลิวลี่เซี่ยไม่กล้าจับหนอน พวกนุ่มๆ อวบๆ นี่น่าขยะแขยงที่สุด ขยะแขยงจนไม่อยากมองสักนิด
ถอนหญ้าดีกว่า อันนี้เหมาะกับเจ้า
บางครั้งก็ดึงแห้วออกมาได้ด้วย เจ้าไม่พิถีพิถัน ดึงออกมา ล้างในน้ำ แล้วเคี้ยวกิน
อืม จืดๆ มีรสหวานนิดหน่อย
กินเสร็จก็ก้มหน้าถอนหญ้าต่อ ถอนไปถอนมาก็ถอนหายใจ ผลไม้