ตอน 87
ทะลุมิติเข้าป่า ปลูกผักเก็บเห็ด ขายปิงเฟิ่นรวยเละ
ดำไปแล้ว
กลิ่นหอมโชยออกมาจากหม้อไม่หยุด พวกเขาไม่มีสมาธิทำงานแล้ว วางของในมือแล้วนั่งยองๆ อยู่ในลานบ้านไม่ขยับ
นั่งยองเรียงกันสามคนทั้งเล็กทั้งใหญ่
โจวซื่อเห็นหลิวต้าจู้ทำตัวเหมือนเด็กๆ คอยเฝ้าหม้อรออาหาร ก็ขมวดคิ้ว
แต่พอคิดว่าหลายวันมานี้ไปช่วยสร้างบ้านให้คนอื่น คงกินไม่ดีไม่อิ่ม พอ
ตอน 88
อยู่บ้าน
หลิวต้าจู้ก็ตกใจ แต่เขาไม่ได้คิดมาก กลับหัวเราะฮ่าๆ ชี้หลิวลี่เซี่ยพูดว่า "ต้าเนียว เจ้าดำไปได้ขนาดนี้เชียว ดูเจ้ายืนกับน้องชายสองคน แยกไม่ออกเลยว่าใครเป็นเจ้า ออกไปข้างนอกคนก็แยกไม่ออกว่าเป็นเด็กชายหรือเด็กหญิง ฮ่าๆๆๆ"
หลิวลี่เซี่ย......
โจวซื่อ......
ช่างพูดเรื่องที่ไม่ควรพู
ตอน 89
แห้ว
หลิวลี่เซี่ยไม่กล้าจับหนอน พวกนุ่มๆ อวบๆ นี่น่าขยะแขยงที่สุด ขยะแขยงจนไม่อยากมองสักนิด
ถอนหญ้าดีกว่า อันนี้เหมาะกับเจ้า
บางครั้งก็ดึงแห้วออกมาได้ด้วย เจ้าไม่พิถีพิถัน ดึงออกมา ล้างในน้ำ แล้วเคี้ยวกิน
อืม จืดๆ มีรสหวานนิดหน่อย
กินเสร็จก็ก้มหน้าถอนหญ้าต่อ ถอนไปถอนมาก็ถอนหายใจ ผลไ