บทที่ 469 เจอโจร

หลิวลี่เซี่ยยังไม่ทันปฏิเสธ หลิวชิงซานส่ายหน้าพูด "ไม่ได้ไม่ได้ จะทำแบบนั้นได้ยังไง พี่เฉิง ผ้าหนึ่งพับไม่ใช่ของถูก

นั่นเป็นของที่พี่เอาไว้ขาย พวกเราเอาไม่ได้หรอก อีกอย่างที่บ้านก็ยังมีอยู่ สองปีนี้ภรรยานายอำเภอให้ผ้ามาเยอะ พอแล้ว"

หลิวลี่เซี่ยพยักหน้าพูด "ใช่ เธอไม่ต้องคิดมากหร

บทที่ 470 จบเร็วจนตั้งตัวไม่ทัน

"ซานเอ๋อร์ จะพูดอะไรกับพวกมันมาก จัดการเลยสิ"

หลิวลี่เซี่ยรู้สึกกังวล พวกนี้จับตาดูพวกเธอตั้งแต่ที่เมืองอันเฉิงแล้ว

สองวันนี้พวกเขาทั้งซื้อบ้านซื้อหนังสือ ซื้อของ เข้าภัตตาคาร ใช้เงินเหมือนน้ำ ลืมระวังตัว ลืมไปว่าสมัยโบราณไม่ปลอดภัย มีพวกอันธพาลเยอะ

ก็เลยถูกจับตา

บทที่ 471 กลับถึงบ้าน

หลังจากอุ้มไหมาได้ เธอก็ถอนหายใจโล่งอก "ดีจังที่ไม่แตก ไม่งั้นของดีๆ ในนี้ก็จะเสียหายหมด น่าเสียดายแย่ เดินทางมาไกลขนาดนี้แล้ว ไม่อยากกลับไปอีกรอบหรอก"

หลิวลี่เซี่ยทั้งโกรธทั้งขำ "ฉันก็แค่หาอาวุธที่ถนัดไม่ได้ เลยต้องใช้ไหนี่แทนไปก่อน ถ้าทุบลงไปสักที ยังไงก็น่าจะทำให้คนสลบได้