บทที่ 462 มองไปข้างหน้า

"อีกอย่าง ตอนนี้ครอบครัวเราก็ยังไม่ได้ร่ำรวยอะไรนัก ถ้าพวกเขามาถึงก็ให้ใส่เสื้อผ้าดีๆ แบบนี้

แล้วต่อไปถ้าของที่ให้ไม่ดีเท่าครั้งนี้ พวกเขาอาจจะแอบบ่นเราลับหลังก็ได้ ช่วยน้อยเป็นบุญคุณ ช่วยมากเป็นภัย"

วันรุ่งขึ้น หลังปิดร้าน หลิวลี่เซี่ยก็ตามแม่ไปซื้อผ้าและนุ่น

หลี่ซื่อก็ไ

บทที่ 463 ช่วยงานไม่เสียเปล่า

หลิวต้าจู้บ่น "อะไรกันไม่เอาเงิน รู้งี้ไม่เอาเงินแพงกว่าเอาเงินอีก ข้าน่าจะจ่ายเงินดีกว่า แถมยังต้องติดหนี้บุญคุณพวกเขาเปล่าๆ"

หลิวลี่เซี่ยชะงัก รู้สึกว่าที่พ่อพูดมีเหตุผลมาก ไม่เอาเงินกลับแพงกว่าจริงๆ!

หลิวลี่เซี่ยมองบ้านดินสามห้องที่ดูเหมือนผุดขึ้นมาจากพื้นดินตรงห

บทที่ 464 จะไปหาร้านค้า

พูดแบบนี้ก็ดูจะใช่ ทุกคนจึงไม่พูดอะไรอีก

แต่ต่างก็ตั้งใจในใจว่า ต่อไปทำอะไรต้องคิดให้รอบคอบ

ไม่สามารถไม่สนใจอะไรแบบนี้อีก

วันเวลาที่ยุ่งๆ ผ่านไปอย่างรวดเร็ว ใบพลับในลานบ้านเหลืองแล้วก็ร่วง ไม่รู้ตัวว่าไม่เหลือใบไม้สักใบแล้ว

เรื่องในบ้านไม่ต้องกังวลมาก หลิวลี่เซี่ยจึงเลื่อ