บทที่ 430 โกรธแล้ว

หลิวลี่เซี่ยมองส่งนายหญิงขึ้นรถ

นายหญิงบนรถยิ้มให้หลิวลี่เซี่ย เป็นรอยยิ้มจากใจจริง พูดว่า: "เด็กน้อย วันนี้ข้าสนุกมาก ต้องขอบใจเจ้าจริงๆ เมื่อไหร่ที่เจ้าว่าง ต้องมาที่จวนนะ

รู้ว่าเจ้ายุ่ง ข้าจะไม่ส่งบัตรเชิญแล้ว แค่เจ้ามา เมื่อไหร่ก็เข้ามาได้ ข้ายินดีต้อนรับเจ้าตลอดเวลานะ

ถ้าเ

บทที่ 431 ผลไม้ที่คิดถึง

เห็นเขาไม่ค่อยพอใจ หลิวลี่เซี่ยขมวดคิ้ว จริงๆ แล้วเธอก็เป็นแค่มือสมัครเล่น ก่อนจะก้าวเข้าสู่สังคมไม่เคยมีใครสอนเรื่องพวกนี้

ทำให้เธอต้องพบกับอุปสรรคในการทำงานหลายครั้ง สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นบทเรียนที่เธอค่อยๆ เรียนรู้ด้วยตัวเองหลังจากผ่านความล้มเหลวมานับครั้งไม่ถ้วน

นึกถึงต

บทที่ 432 เป็นเด็กสาวที่ดี

เวลาผ่านไปหลายปี ได้กินของพวกนี้อีกครั้ง ซ้ำยังเป็นของที่คนอื่นส่งมาให้ ปกติไม่มีโอกาสได้กิน จึงรู้สึกทะนุถนอมมาก

หลังอาหาร หลิวลี่เซี่ยนั่งดูดาวในลานบ้าน ไม่นานหลิวชิงซานกับหลิวชิงเหอก็ขนเก้าอี้ออกมา นั่งขนาบข้างเธอคนละด้าน

พี่น้องทั้งสามนั่งเรียงกัน เงยหน้ามองดาวบนท้อ