บทที่ 390 พลับพลึงดิน

หลิวต้าจู้เดินไปพลางพูดโดยไม่หันหลัง "จะต้องมีคบไฟทำไม เส้นทางนี้ข้าเดินมากี่รอบแล้ว หลับตาก็ยังหาทางเจอ ยิ่งคืนนี้มีดาวเยอะขนาดนี้ พวกเจ้าทำงานไปเถอะ ข้าไปดูแป๊บเดียวก็กลับ"

พูดจบเสียงก็ห่างออกไปแล้ว

"ก็ดี ได้ดูสักตาก็สบายใจขึ้น" หลิวลี่เซี่ยมองแม่แล้วพูดอย่างเก้อๆ

หลังจาก

บทที่ 391 กระดูกที่แทะไม่ไหว

หลิวต้าจู้พยักหน้าติดๆ กัน "แบบนี้ถึงจะเหมือนชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีหน่อย ไม่เหมือนก่อนหน้านี้ที่กินแต่ผักดอง ผักสด ถั่วฝักยาว แตงกวา แบบนั้นมันจะเรียกว่าชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีได้ยังไง"

หลิวลี่เซี่ยอดขำไม่ได้ "พ่อ พวกผักเหล่านี้ต่างหากที่เป็นอาหารที่คนมีชีวิตความเป็นอย

บทที่ 392 คนรู้จัก

โจวซื่อทั้งรู้สึกเสียใจทั้งส่งสายตาให้หลิวลี่เซี่ย: คราวนี้ยังไงเธอก็ต้องไปดูตัวให้ข้าก่อน ห้ามไม่ไป

หลิวลี่เซี่ยแปลกใจที่เข้าใจสายตาของแม่ได้ พยักหน้าอย่างว่าง่าย ก็ไปดูก็ได้ ดูสักหน่อยก็ไม่ได้เสียเนื้อเสียหนัง พอดีจะได้ดูว่าผู้ชายในยุคโบราณเป็นยังไงกันบ้าง

แม่สื่อข้างๆ พูดชม