ตอน 390
ทะลุมิติเข้าป่า ปลูกผักเก็บเห็ด ขายปิงเฟิ่นรวยเละ
บทที่ 390
พลับพลึงดิน
หลิวต้าจู้เดินไปพลางพูดโดยไม่หันหลัง "จะต้องมีคบไฟทำไม เส้นทางนี้ข้าเดินมากี่รอบแล้ว หลับตาก็ยังหาทางเจอ ยิ่งคืนนี้มีดาวเยอะขนาดนี้ พวกเจ้าทำงานไปเถอะ ข้าไปดูแป๊บเดียวก็กลับ"
พูดจบเสียงก็ห่างออกไปแล้ว
"ก็ดี ได้ดูสักตาก็สบายใจขึ้น" หลิวลี่เซี่ยมองแม่แล้วพูดอย่างเก้อๆ
หลังจ
ตอน 391
บทที่ 391
กระดูกที่แทะไม่ไหว
หลิวต้าจู้พยักหน้าติดๆ กัน "แบบนี้ถึงจะเหมือนชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีหน่อย ไม่เหมือนก่อนหน้านี้ที่กินแต่ผักดอง ผักสด ถั่วฝักยาว แตงกวา แบบนั้นมันจะเรียกว่าชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีได้ยังไง"
หลิวลี่เซี่ยอดขำไม่ได้ "พ่อ พวกผักเหล่านี้ต่างหากที่เป็นอาหารที่คนมีชีวิตความเป็น
ตอน 392
บทที่ 392
คนรู้จัก
โจวซื่อทั้งรู้สึกเสียใจทั้งส่งสายตาให้หลิวลี่เซี่ย: คราวนี้ยังไงเธอก็ต้องไปดูตัวให้ข้าก่อน ห้ามไม่ไป
หลิวลี่เซี่ยแปลกใจที่เข้าใจสายตาของแม่ได้ พยักหน้าอย่างว่าง่าย ก็ไปดูก็ได้ ดูสักหน่อยก็ไม่ได้เสียเนื้อเสียหนัง พอดีจะได้ดูว่าผู้ชายในยุคโบราณเป็นยังไงกันบ้าง
แม่สื่อข้างๆ พูด