บทที่ 388 คำยกยอไม่ต้องการ

หลิวลี่เซี่ยและคนอื่นๆ กำลังฆ่าไก่ถอนขนเอาเครื่องในออก เงยหน้าเห็นคนมายืนอยู่หน้าประตูเยอะมากก็ตกใจ ทำไมมากันหมดเลย?

แต่ก็ดี นี่ไม่ใช่แรงงานฟรีมาเองหรอกหรือ?

ดังนั้น ครู่ต่อมา ทีมฆ่าไก่ถอนขนก็ใหญ่ขึ้น

ยิ่งคึกคักใหญ่

หมู่บ้านก็ไม่ได้ใหญ่ พอคนเยอะเสียงก็ดังไปไกล

ไม่นานข้

บทที่ 389 เก่งเกินไปก็ไม่ดี

หลิวลี่เซี่ยถือไก่ข้างละตัว อยากจะมีล้อวิเศษติดที่เท้าจะได้หายตัวไปจากหน้าทุกคนทันที

เพิ่งรู้ครั้งแรกว่า มีมนุษยสัมพันธ์ดีเกินไปก็ไม่ใช่เรื่องดี ดูสิ เธอเกือบจะถูกพวกเขายกให้เป็นพระโพธิสัตว์แล้ว

ทั้งครอบครัวรีบเดินไม่เหลียวหลังออกจากที่นั่น

จนกระทั่งห่างจากฝูงชนไกลพอสม

บทที่ 390 พลับพลึงดิน

หลิวต้าจู้เดินไปพลางพูดโดยไม่หันหลัง "จะต้องมีคบไฟทำไม เส้นทางนี้ข้าเดินมากี่รอบแล้ว หลับตาก็ยังหาทางเจอ ยิ่งคืนนี้มีดาวเยอะขนาดนี้ พวกเจ้าทำงานไปเถอะ ข้าไปดูแป๊บเดียวก็กลับ"

พูดจบเสียงก็ห่างออกไปแล้ว

"ก็ดี ได้ดูสักตาก็สบายใจขึ้น" หลิวลี่เซี่ยมองแม่แล้วพูดอย่างเก้อๆ

หลังจาก