บทที่ 340 ไม่แปลกใจ

หลิวลี่เซี่ยจ้องตาพูด: "พากลับมาด้วย? พวกเขาเลิกเรียนกี่โมง? เราขายปิงเฟิ่นเสร็จกี่โมง?

เวลาก็น้อยอยู่แล้ว ยังต้องรอพวกเขาอีก งานที่บ้านไม่ต้องทำแล้วหรือ?

งานในไร่ไม่ต้องทำแล้วหรือ?

ทั้งครอบครัวจะกินลมกินแล้งหรือ?

หรือว่าพ่อเต็มใจจะเสียเงินซื้อข้าว?"

หลิวต้าจู้ส่ายหน้าไปมา เขา

บทที่ 341 ที่ไหนดี

หลิวต้าจู้ไม่พอใจ "อะไรกัน ขาวๆ หนึ่งตำลึง นั่นข้าซื้อมาด้วยเงินมากมายนะ"

หลิวชิงซานพูดอย่างตื่นเต้น "พ่อ เมื่อไหร่จะไปซื้อบ้าน ต้องรอให้พวกเราหยุดงานก่อนใช่ไหม"

โจวซื่อ "พวกเจ้าต้องรออีกหลายวันกว่าจะได้หยุด ไม่ได้ รอพวกเจ้าไม่ไหว อีกอย่าง พอพวกเจ้าหยุดงาน ที่บ้านก็ต้องสร้างกำ

บทที่ 342 เป็นพี่น้องกัน

โจวซื่อยิ้มพูด "คนหนุ่ม ขอบคุณนะ ทุกครั้งต้องรบกวนเจ้า ขอโทษจริงๆ วันนี้ปิงเฟิ่นเราเลี้ยงเจ้าเถอะ"

หลิวต้าจู้รีบพูด "ใช่ๆๆ เจ้านั่งเถอะ เดี๋ยวข้าทำให้หนึ่งชาม"

คนที่ต่อแถวอยู่ด้านหลังไม่พอใจ "เจ้าของร้าน นี่มันไม่ถูกแล้ว พวกเรายังต่อแถวอยู่นะ ต่อมาตั้งนานแล้ว ยังไม่ถึงคิ