บทที่ 307 มาแล้ว

"กินปิงเฟิ่นชามเดียว เหงื่อหยุดไหลทันที ความร้อนหายไปทันที สดชื่นเหลือเกิน!"

......

หลิวลี่เซี่ยหันไปมอง เห็นคนแก่ทั้งสองก็เริ่มตะโกนด้วย

รีบเร่งมือทำงานเร็วขึ้น ชามกับช้อนที่เอามาจากบ้านต้องล้างใหม่หมด ยังเตรียมไม่เสร็จเลย ก็มีคนมาที่ร้านแล้ว ส่วนใหญ่เป็นพ่อค้าแม่ค้าแถวนั้น

ส่ว

บทที่ 308 ไปกินร้านอาหารหรือ?

สองคนไม่สนใจว่าไม่มีที่นั่ง ถือชามแล้วซดเสียงดัง กินปิงเฟิ่นคำใหญ่เข้าปากลงท้อง ตาเบิกกว้าง

อุทานว่า: "อร่อยๆ อ๋า สบายจัง"

สองคนซดเสียงดังกินหมดชามอย่างรวดเร็ว ยังไม่หนำใจ สั่งอีกชาม

ครั้งนี้ได้เงินแปดสิบเหรียญ

ทำเอาหลิวต้าจู้ที่อยู่ข้างๆ ตะลึง

แปดสิบเหรียญเชียวน

บทที่ 309 ซื้อกลับมาแล้ว

คุณตาโจวพยักหน้าติดๆ "ใช่ ถ้าเธอมีน้ำใจขนาดนั้น ทำปิงเฟิ่นให้คุณตาอีกสักหลายชามดีกว่า"

เด็กๆ พูดพร้อมกันว่าพวกเขาก็อยากกินปิงเฟิ่น

หลิวลี่เซี่ยลำบากใจ "ป่านนี้แล้ว กลับบ้านยังไกลอีก จะไม่กินข้าวก็ไม่ได้"

โจวซื่อยิ้มพูด: "งั้นไปซื้อซาลาเปาหมูมาสักหลายลูกแล้วกัน ข้าจะไปซื