บทที่ 296 หาองุ่นป่า

คุณตาโจวกินหมูตุ๋นน้ำแดง หรี่ตาอย่างพอใจ ดีมาก ของหอมขนาดนี้ กินแล้วยิ่งหอม นุ่มละมุน ไม่ต้องใช้ฟันมาก

คีบให้คุณยายหลายชิ้นติดๆ กัน

คุณยายพูด: "พอแล้วพอแล้ว กินของตัวเองเถอะ ข้าจะกินได้สักเท่าไหร่ คีบมาเยอะขนาดนี้ ข้าชอบกินเกาลัดมากกว่า"

"มีเนื้อไม่กิน ชอบกินเกาลัด"

หลิวลี่

บทที่ 297 เรียนเก่งที่สุด

แค่เก็บกระต่ายได้ก็ดีแล้ว ไม่ใช่ว่าพี่สาวเคยขึ้นเขาแล้วเก็บกระต่ายได้หรือ

พวกเขายังไม่เคยกินกระต่ายเลย ถ้าไม่ได้ แค่ไก่ป่าก็ยังดี ไก่ป่าก็อร่อยมาก

โจวเสี่ยวอวี่ก็มีของที่อยากได้ เธออยากหาดอกไม้ เมื่อไม่กี่ปีก่อน พี่ชายจวี้ฮวาในหมู่บ้านขึ้นเขากลับมา เอาต้นหญ้าสวยๆ มาให้เธ

บทที่ 298 ก็ต้องส่ง

หลิวลี่เซี่ยปลอบพวกเขาว่า ตาทำนามาทั้งชีวิต เป็นมือหนึ่งเรื่องทำนาในหมู่บ้าน อาศัยการทำนาอยู่ในหมู่บ้านอย่างสุขสบาย พวกเขาถึงได้รู้สึกดีขึ้น

พอเรียนวิธีทำปุ๋ยหมักเสร็จ

คุณตาโจวกับคุณยายก็จะพาเด็กๆ กลับบ้าน

ออกมาเดือนกว่าแล้ว ไม่กลับก็ไม่ดี

โจวซื่อกับหลิวต้าจู้พยายามรั้งไว้ แ