บทที่ 293 หายไปอีกแล้ว?

หลิวลี่เซี่ยตาโต ไม่เข้าใจว่าเรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับตัวเอง

หรือว่าเพราะปกติตัวเองซนเกินไป เลยกลายเป็นตัวอย่างที่ไม่ดี?

โจวเสี่ยวอวี่พูดอย่างสะท้อนใจ: "เมื่อไม่กี่ปีก่อนเธอไม่ใช่ตกน้ำแล้วเป็นไข้อยู่หลายวัน เกือบเอาชีวิตไม่รอดหรอกหรือ พอข่าวมาถึงบ้านเรา แม่ข้าตกใจมาก

กลัวจนไ

บทที่ 294 ไก่ตุ๋นเกาลัด

หลิวชิงซานถามอย่างสงสัย: "ทุกคนไปไหนกันหมด ทำไมในบ้านไม่มีใครสักคน พ่อกับแม่น่าจะกลับมานานแล้วนะ ตากับยายก็ไม่อยู่"

โจวเสี่ยวหูพูดอย่างไม่ใส่ใจ: "ไม่อยู่บ้าน ก็ต้องไปที่ไร่สิ"

หลิวชิงเหอส่ายหัว "ในไร่ไม่มีงานแล้ว ไปทำอะไรที่ไร่ ลำต้นอ้อยก็ต้องรอให้หมักปุ๋ยเสร็จก่อน เอ๊ะ ไ

บทที่ 295 หอมจริงๆ!

แต่รสชาติที่สองคนนั้นทำออกมาก็ยังสู้ฝีมือเธอไม่ได้ แม้แต่แม่ของเธอก็ทำรสชาติแบบนั้นไม่ได้ ดังนั้นทุกครั้งที่ต้องทำอาหารแบบนี้ จึงให้เธอลงมือ

คุณยายเห็นแบบนั้น ยิ้มพูดกับโจวซื่อ: "โอ้โห เก่งจัง ต้าเนียวของเราเก่งขนาดนี้แล้ว เป็นเชฟใหญ่ได้แล้วนะ"

หลิวลี่เซี่ยรีบพูด: "คุณยาย หนู