บทที่ 292 โดนปล้น

หลิวลี่เซี่ยเห็นเขาพูดปุ๊บทำปั๊บ ทั้งขำทั้งเศร้า รีบพูด: "ตา ต้องเอาของไปด้วยนะ ตาจะไปเก็บแบบนี้เลยเหรอ?"

คุณยายจ้องเขาตาขวาง "นั่นสิ คนอายุปูนนี้แล้ว ทำไมคิดไม่รอบคอบกว่านี้ รีบอะไรนักหนา"

คุณตาโจวพูดอย่างเขินๆ: "ก็ข้าตื่นเต้นเกินไปน่ะ ครั้งสุดท้ายที่เก็บน้ำผึ้งลืมไปแล้วว่าเมื

บทที่ 293 หายไปอีกแล้ว?

หลิวลี่เซี่ยตาโต ไม่เข้าใจว่าเรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับตัวเอง

หรือว่าเพราะปกติตัวเองซนเกินไป เลยกลายเป็นตัวอย่างที่ไม่ดี?

โจวเสี่ยวอวี่พูดอย่างสะท้อนใจ: "เมื่อไม่กี่ปีก่อนเธอไม่ใช่ตกน้ำแล้วเป็นไข้อยู่หลายวัน เกือบเอาชีวิตไม่รอดหรอกหรือ พอข่าวมาถึงบ้านเรา แม่ข้าตกใจมาก

กลัวจนไ

บทที่ 294 ไก่ตุ๋นเกาลัด

หลิวชิงซานถามอย่างสงสัย: "ทุกคนไปไหนกันหมด ทำไมในบ้านไม่มีใครสักคน พ่อกับแม่น่าจะกลับมานานแล้วนะ ตากับยายก็ไม่อยู่"

โจวเสี่ยวหูพูดอย่างไม่ใส่ใจ: "ไม่อยู่บ้าน ก็ต้องไปที่ไร่สิ"

หลิวชิงเหอส่ายหัว "ในไร่ไม่มีงานแล้ว ไปทำอะไรที่ไร่ ลำต้นอ้อยก็ต้องรอให้หมักปุ๋ยเสร็จก่อน เอ๊ะ ไ