บทที่ 236 เริ่มต้นแล้ว

หลิวลี่เซี่ยคิดครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "งั้นเอาไปแค่เข่งเดียวก็พอ เข่งเดียวก็ไม่มากอะไร ขายหมดเร็วๆ ดีกว่า จะได้ไม่ต้องลดราคาตามคนอื่นตอนขายไม่ออก"

พูดจบก็ยิ้มพลางพูดว่า "พ่อ มานี่ มาช่วยนับเงินที่เราได้วันนี้กัน"

หลิวต้าจู้ยิ้มแล้วล้วงเงินออกมาให้แม่ลูกนับ ส่วนตัวเองขนของเสร็

บทที่ 237 มาเยือนถึงบ้าน

สุดท้ายแล้วพืชผลในนาก็สำคัญที่สุด

มีคนทนไม่ไหว จึงมาหาถึงบ้าน

วันนั้น หลิวลี่เซี่ยพาน้องชายสองคนแบกจอบ ท่องบทเรียนพลางเดินเข้าบ้าน

ก็เห็นคนยืนอยู่ในลานบ้านหลายคน

ทั้งสามคนชะงัก รอยยิ้มที่มุมปากหายวับไป

หลิวชิงซานขมวดคิ้ว "พวกนี้มาทำไม? บ้านเรามีอะไรที่พวกเขาไม่พอใจอีกล่ะ

บทที่ 238 มีความจริงใจหรือไม่

มองดูทุกคนแล้วพูดเรียบๆ ว่า "ตอนนี้คนมาขอให้ช่วย กลับวางท่าใหญ่กว่าคนที่ถูกขอเสียอีก พวกเราไม่ยื่นให้ถึงมือก็เป็นความผิดของเรา ยังต้องอ้อนวอนให้เขารับ ไม่รู้ว่าครอบครัวเราปิดประตูอยู่กับบ้านนานเกินไปหรือเปล่า ถึงตามธรรมเนียมใหม่นี้ไม่ทัน"

หลิวชิงซานพูด "เดี๋ยวนี้ไม่ม