บทที่ 233 ผักชนิดใหม่

ทุกคนพยักหน้า ไม่กินก็ไม่กิน พวกเขาเบื่อจริงๆ แล้ว

หลิวต้าจู้มองสองจาน ผักกูดยำเย็นนี่ยังไม่เคยกิน จึงคีบเป็นคนแรกแล้วกิน

หลิวชิงซานกับหลิวชิงเหอจ้องเขาไม่วางตา ยังไม่ทันเข้าปากก็รีบถาม: "พ่อ เป็นไง เป็นไง อร่อยไหม ขมไหม"

"พ่อ พูดสิ บอกหน่อยว่าอร่อยไหม"

หลิวต้าจู้กินคำหนึ่

บทที่ 234 ขายหมดแล้ว

หลิวลี่เซี่ยพึมพำ: "จะมีเมล็ดพริกกลับมาเมื่อไหร่นะ ไม่มีพริกรสชาติก็ขาดไปเยอะเลย"

โจวซื่อฟังไม่ชัด "อะไรนะ เมล็ดอะไร"

หลิวลี่เซี่ยรีบพูด: "ไม่มีอะไร ข้าแค่บอกว่าถ้าได้เมล็ดพันธุ์อื่นๆ กลับมาก็ดี"

โจวซื่อขำ "ไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก แค่นี้พ่อเธอก็ถามทุกวันแล้ว เด็กในร้านขายธัญพืช

บทที่ 235 งานเสริม

หลิวต้าจู้โบกมือ "แต่ต่อไปมันก็จะงอกใหม่ไม่ใช่เหรอ ต้องงอกอีกหลายรอบเลยนะ"

แม้แต่โจวซื่อก็พูด: "พอต่อไปงอกขึ้นมาใหม่ คนขายผักกูดในตลาดก็จะเยอะขึ้น ตอนนั้นก็จะไม่มีค่าขนาดนั้นแล้ว"

หลิวลี่เซี่ยพยักหน้ารัวๆ "ใช่ไงพ่อ คนอื่นก็ไม่ได้โง่ จะปล่อยโอกาสทำเงินดีๆ แบบนี้ไปเหรอ พวกเราอย่