บทที่ 172 เต้าหู้ผัดผักดอง

กลับถึงบ้าน แม่ยังไม่กลับมา

หลิวลี่เซี่ยสั่งน้องทั้งสอง คนหนึ่งก่อไฟ อีกคนล้างข้าว ส่วนตัวเองถือกะละมังไปที่สวนผัก ตัดผักกาดขาวมาหนึ่งหัว กลับมาล้างทีละใบให้สะอาดที่ข้างบ่อน้ำ

ผักกาดขาวสมัยนี้ก็คล้ายกับในยุคหลัง แค่ขนาดเล็กกว่า ตอนนี้ยังไม่เริ่มห่อหัว

ต้องรอสักพัก เอาเช

บทที่ 173 ปลูกดอกไม้มีหนามทำไม

กินเต้าหู้กันไม่หยุด เต้าหู้ก็หมดเร็ว

หลิวลี่เซี่ยคีบผักกาดขาวคำหนึ่ง อืม ผักกาดขาวก็ไม่เลว แค่ต้มจนเละไปหน่อย

"โอ้ เต้าหู้หมดแล้ว กินเร็วเกินไป เหลือแต่ผักกาดขาว!"

"เต้าหู้หมดก็ใส่เพิ่มสิ บ้านเราไม่มีอย่างอื่น แต่เต้าหู้ต้องมีอยู่แล้ว"

หลิวต้าจู้ยิ้มเดินเข้ามาในลาน

บทที่ 174 กลับมาเร็วอีกแล้ว

ป้าอ้วนส่ายหน้า ไม่เข้าใจการกระทำของพวกเขาเลย

ในความคิดของเธอ ดอกไม้มีหนามบนภูเขามีอยู่ทั่วไป อยากดูดอกไม้ก็รอให้บาน ออกไปข้างนอกก็เห็น จำเป็นต้องปลูกที่บ้านเยอะขนาดนี้ด้วยเหรอ?

ไม่ได้กินไม่ได้ดื่ม ปลูกเยอะขนาดนี้ เดี๋ยวก็มีแมลง มีผึ้งอะไรมา ยังต้องกวาดลานบ้านอีก

มีเวลา