บทที่ 157 กินโจ๊กหิวง่าย

"ช่างเถอะ ก็ให้เขาไปเถอะ เราค่อยกำหนดเวลาให้ชาวบ้านมาซื้อเต้าหู้เป็นสามช่วง คือเช้า เที่ยง เย็น นอกจากนั้นไม่มีคนอยู่บ้าน"

หลิวชิงเหอเปลี่ยนเสื้อผ้ารองเท้าถุงเท้าเสร็จ วิ่งออกมาอย่างมีความสุข ในมือถือมีดอยู่เล่มหนึ่ง บนใบหน้ามีรอยยิ้มสดใสตามประสาวัย

หลิวลี่เซี่ยมอง อารมณ

บทที่ 158 โชคดีที่ได้นับเงิน

โจวซื่อยิ้มพูดว่า "จะมีอะไร ก็เต้าหู้ผัดที่มีอยู่แล้วนั่นแหละ ใส่ไข่ไก่ลงไปสองฟองด้วย รีบไปล้างมือกัน ล้างเสร็จก็กินข้าวได้แล้ว หิวแย่แล้วสิ"

หลิวลี่เซี่ยจึงพูดว่า "มาเร็ว มาล้างมือกัน"

เป็นคนแรกที่เอามือจุ่มลงในอ่างน้ำร้อน มือที่เย็นชาตลอดช่วงเช้าถูกน้ำอุ่นห่อหุ้ม ร

บทที่ 159 ผู้ชายที่รักภรรยา

หลิวลี่เซี่ยเห็นท่าทางพ่อแบบนั้น รู้ว่าต้องหิวมาก รู้สึกสงสาร บ่นว่า "พ่อ หิวก็ซื้ออะไรกินสิคะ ในเมืองมีร้านขายอาหารเล็กๆ เยอะแยะ แค่ซาลาเปาหมูก้อนนึงก็แค่สองเหรียญ

ถึงจะซื้อซาลาเปาผักก็แค่หนึ่งเหรียญ ทำไมถึงเสียดายเงินขนาดนั้น ถ้าหิวจนป่วยขึ้นมาจะแย่เลย"

โจวซื่อขมวดค