บทที่ 126 เด็กสาวผู้ขยันขันแข็ง

หลิวลี่เซี่ยง่วงนอนมาก รู้สึกว่าดวงตาทั้งสองข้างหนักอึ้งราวกับมีน้ำหนักพันจิน แทบจะลืมตาไม่ขึ้น เจ้าล้างหน้าและเท้าแบบขอไปทีด้วยดวงตาที่หรี่ลง ถอดเสื้อผ้าชั้นนอกแล้วทิ้งตัวลงนอน คลุมผ้าห่มแล้วหลับเป็นตาย

วันรุ่งขึ้น เมื่อฟ้าเพิ่งจะสลัว หลิวต้าจู้ก็ตื่นขึ้นมาและเริ่

บทที่ 127 ปลาที่ไม่มีกลิ่นคาว

โจวซื่อพูดอย่างจนใจ: "ข้าแค่กลัวพวกเจ้าชมทุกวัน เด็กยังเล็กอยู่ทนไม่ไหว จะชมเด็กทุกวันได้ยังไง"

หลี่ซื่อหัวเราะใหญ่

หัวเราะเสร็จก็ถาม: "กลางวันทำอะไรกิน?"

โจวซื่อผายมือไปที่อ่างพลางพูด: "นั่นไง ไปตลาดซื้อปลามาสองตัว กลางวันก็กินเต้าหู้ตุ๋นปลา ผัดผักใบเขียว กับแห้วคล

บทที่ 128 งานเสร็จแล้ว

"นี่ใช่ไหม นี่แหละใช่ไหม ดูท่าทางน่ากินจัง หายอยากเลย"

โจวซื่อยืนข้างๆ ยิ้มพูด: "นี่คือเนื้อที่ตุ๋นไว้ให้ทุกคนโดยเฉพาะ กินเถอะ อย่าเกรงใจเลย"

เมื่อของอร่อยขนาดนี้อยู่ตรงหน้า ใครจะไปเกรงใจ ทุกคนแย่งกันคีบใส่ชาม

พอกินคำแรก ตาแทบถลน อร่อยเหลือเกิน ไม่เคยรู้มาก่อนว่าเนื้อจะทำ