บทที่ 125 เหลือแต่ชาม

หลี่ซื่อพูดอย่างประหลาดใจ "รสชาติดีขนาดนั้นเชียว? กินกับข้าวได้เยอะขนาดนั้นเลย?"

หลิวลี่เซี่ยทำเห็ดน้ำยำเหมือนกับผักกาดป่ายำเมื่อวาน ต่างกันตรงที่เพื่อให้สวยงาม เจ้าหั่นต้นกระเทียมใส่ลงไปด้วย ถ้ามีพริกก็จะดี จะได้มีสีแดงสีเขียว ดูเป็นมงคล

หลิวชิงเหอยืนกลืนน้ำลายอยู่ข้างๆ แม

บทที่ 126 เด็กสาวผู้ขยันขันแข็ง

หลิวลี่เซี่ยง่วงนอนมาก รู้สึกว่าดวงตาทั้งสองข้างหนักอึ้งราวกับมีน้ำหนักพันจิน แทบจะลืมตาไม่ขึ้น เจ้าล้างหน้าและเท้าแบบขอไปทีด้วยดวงตาที่หรี่ลง ถอดเสื้อผ้าชั้นนอกแล้วทิ้งตัวลงนอน คลุมผ้าห่มแล้วหลับเป็นตาย

วันรุ่งขึ้น เมื่อฟ้าเพิ่งจะสลัว หลิวต้าจู้ก็ตื่นขึ้นมาและเริ่

บทที่ 127 ปลาที่ไม่มีกลิ่นคาว

โจวซื่อพูดอย่างจนใจ: "ข้าแค่กลัวพวกเจ้าชมทุกวัน เด็กยังเล็กอยู่ทนไม่ไหว จะชมเด็กทุกวันได้ยังไง"

หลี่ซื่อหัวเราะใหญ่

หัวเราะเสร็จก็ถาม: "กลางวันทำอะไรกิน?"

โจวซื่อผายมือไปที่อ่างพลางพูด: "นั่นไง ไปตลาดซื้อปลามาสองตัว กลางวันก็กินเต้าหู้ตุ๋นปลา ผัดผักใบเขียว กับแห้วคล