บทที่ 19 ไม่โดนมีดบาดก็ไม่รู้ความเจ็บปวดนั้น

สายตาของธาวินมีความโศกเศร้าแว๊บผ่านอย่างรวดเร็ว

เขาเริ่มปล่อยคอเสื้อของนีออนที่เขาจับไว้ตอนที่เปิดปากพูดอีกทีเสียงของเขาก็แหบแห้งไปหมดแล้ว “สุสานของเธออยู่ไหน?”

“อยู่ที่ทุ่งตะวันออก”นีออนไปจับมุมปากที่โดนชกแล้วยิ้มอย่างประชดประชัน “เธอเป

บทที่ 20 ทุกริ้วรอยของเธอหายไปหมดแล้ว

บอดี้การ์ดอึ้งไปสักแป๊บพอเห็นธาวินยิ่งอยู่ยิ่งไม่มีสติก็เลยเดินไปแล้วพูดว่า “ขอโทษนะครับท่านประธาน”

จากนั้นก็มีคนไปจับตัวของธาวินแล้วไปตีที่หลังท้ายทอยของเขา

ธาวินหลับตาแล้วเป็นลมไป

วันต่อมา ณ ห้องผู้ป่วยVIP

ธาวินลืมตาขึ้นช้าๆตรงหน้

บทที่ 21 กลายเป็นผู้เร่ล่อน

ห้าพยางค์นี้เหมือนเข็มทิ่มหัวใจธาวิน จนเจ็บขึ้นสุด

เขาลูบริมฝีปากบางนั้น หลังมือเต็มไปด้วยเอ็นที่เขียว สีหน้าเข้มจนดูน่ากลัว

“คุณธาวิน คุณเป็นไงบ้างคะ”เลขาเห็นสีหน้าเขาแย่จนน่ากลัว

ฝามือธาวินแน่นมากขึ้น เพียงได้ยินแต่เสียงเอกสารที่ถูกฉีก

“ฉันไม่เป็นไร เธอออกไปเ